Γράφει η Νεφέλη
Την έκανα τη προσπάθεια μου. Σου έδωσα χώρο και χρόνο. Περίμενα με υπομονή, σχεδόν στωικά θα έλεγα την επόμενη κίνηση σου. Μια αντίδραση σου, κάτι που θα με βοηθούσε να καταλάβω για το πώς σκέφτεσαι, πώς νιώθεις. Όμως τίποτα. Απόλυτη σιγή.
Είχα τόσα αναπάντητα ερωτηματικά που μου έκαιγαν το μυαλό και μου κυριαρχούσαν τη σκέψη.
Συνεχώς στριφογύριζαν μέσα μου.
Πάνω που πήγαινε να ηρεμήσει η ψυχή, μια λέξη, μια εικόνα, ένα τραγούδι, ένας δρόμος, ήταν αρκετά για να με ξεσηκώσουν και φτου και πάλι από την αρχή ώστε να με βουτήξουν μέσα στο βαρέλι με τα αναπάντητα ερωτηματικά.
Μπήκες ξαφνικά στη ζωή μου με επιμονή, την αναστάτωσες, της έφερες τα πάνω – κάτω και χωρίς να πεις σχεδόν μια λέξη ξαφνικά εξαφανίστηκες.
Ώσπου κάποια ανύποπτη στιγμή, νύχτα ήταν, σου έστειλα ένα μήνυμα και σου ζητούσα να μου δώσεις κάποιες απαντήσεις έστω και τηλεφωνικά.
Το μήνυμα το παρέλαβες το διάβασες αλλά πότε δεν το απάντησες.
Σιώπησες για μια ακόμη φορά. Και μέσα από αυτή σου τη σιωπή νομίζω πως πήρα τελικά όλες τις απαντήσεις στα ερωτήματα που είχα.
Τελικά εγώ για σένα ήμουν άλλη μια ιστορία που έκανε τον κύκλο της και έκλεισε.
Δεν ήμουν τόσο ξεχωριστή όσο νόμιζα.
Πίστευα πολλά, αλλά τελικά γελάστηκα. Το μυαλό και η καρδιά από την πολύ τους λαχτάρα για σένα, ξεγελάστηκαν και τυφλώθηκαν.
Η σιωπή σου αυτή τη φορά , με βοήθησε να καταλάβω την αλήθεια που δεν είχες τη δύναμη και το θάρρος να μου πεις.
Έστω κι έτσι λοιπόν θα προχωρήσω. Μόνο που λυπάμαι γαμώτο. Λυπάμαι που ξεγελάστηκα τόσο πολύ και θυμώνω. Θυμώνω με μένα που ήμουν τόσο αφελής.
Εσύ ήξερες να είσαι καλά καμουφλαρισμένος..
