Έχει η ευτυχία κάποιο χρώμα;
Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη Η ευτυχία είναι υπόθεση προσωπική!Ο καθένας μας είναι ευτυχισμένος με τον τρόπο του. Την πληρότητα και την ανακούφιση την ορίζει ο κάθε άνθρωπος όπως θέλει. Για…
Share
LIFE
4630 posts
Ζωή την λένε, κι ήρθες για να τη ζήσεις, όχι για να την κοιτάς να περνά από μπροστά σου
Για το άγνωστο..
Γράφει η Τζένη Ζάικου Η μέρα ήταν σκοτεινή, τα σύννεφα βαριά, κρέμονταν χαμηλά πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Χωμένη σ’ ένα μικρό καφέ, σε μια μικρή πόλη της Σκωτίας, κοιτούσα…
Share
Ξέρεις πόσο λίγοι χαίρονται με τη χαρά σου;
Γράφει ο Δημήτρης Καραγιάννης Λίγοι χαίρονται πραγματικά με τη χαρά σου. Κι όταν το καταλάβεις, δεν θα σε σοκάρει απλώς – θα σε πονέσει. Γιατί θα δεις στα μάτια τους…
Share
Η μεγαλύτερη έμπνευση, λέγεται “λύπη”
Γράφει η Γεώρα Η λύπη είναι η μεγαλύτερη έμπνευση. Ποιος αγγίζει πένα όταν ευτυχεί; Δεν είναι ανόητος, θέλει να ζήσει τη στιγμή. Κι’αν αργότερα, πολύ αργότερα καταγράψει τη στιγμή είναι…
Share
Ο αετός δεν φοβάται την καταιγίδα..
Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου Από τότε που ήμουν μικρή, η μαμά μου έλεγε: «Εσύ είσαι αετός. Φτιαγμένη για ψηλές πτήσεις, για μεγάλα πράγματα». Και τότε το πίστευα. Όλα έμοιαζαν πιθανά,…
Share
Μη φοβάσαι το σκοτάδι σου
Γράφει η Αργυροπούλου Ναταλία Μη φοβάσαι το σκοτάδι σου. Εκεί μέσα γεννήθηκε το φως που σε κρατά ζωντανό. Κι αν το σκοτάδι σου μοιάζει ατέλειωτο, πίστεψέ με, είναι ο καμβάς…
Share
Απλά… κάνεις το βήμα.
Γράφει η Φύλλις Γκούστη Ξέρεις πόσα χιλιάδες βήματα είναι μέχρι το κατώφλι μιας πόρτας πια; Τα μέτρησες ένα ένα. Πότε μισά, πότε σε τέταρτα. Δεν σταμάτησες να κινείσαι. Αυτό μέτρησε.…
Share
«Όχι» σημαίνει «όχι».
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Αλλά, όπως όλοι ξέρουμε, το «όχι» σπάνια έρχεται μόνο του. Συνήθως συνοδεύεται από ένα φαντασμαγορικό πακέτο δικαιολογιών που θυμίζει το φινάλε μιας λατινοαμερικανικής σαπουνόπερας. Γιατί, όμως,…
Share
Τη ζωή αξίζει να τη ζεις, να την περπατάς και να την ονειρεύεσαι..
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Η ζωή είναι όμορφη όταν τη ζεις. Όταν την ονειρεύεσαι. Όταν τη περπατάς. Η ζωή είναι όμορφη όταν την αρπάζεις από τα «κέρατα» και την οδηγείς…
Share
Το δικό μου τούνελ, έχει θέα..
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Η ώρα είναι 2 τα ξημερώματα, και εγώ είμαι πάλι εδώ, μέσα στα σκοτάδια, με την αγαπημένη μου κούπα αγκαλιά, να χαζεύω το ποτάμι που κυλάει…
Share
