Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Άμα δεν ιδρώσεις για κάτι, μην το λες όνειρο.
Πες το φαντασίωση. Πες το σκέψη που σε ζέστανε για λίγο. Όχι όνειρο.
Γιατί τα όνειρα δεν χαϊδεύουν. Σε ξεβολεύουν. Σε πιέζουν. Σε σπάνε.
Δεν περιμένουν πότε θα είσαι έτοιμος. Δεν σε ρωτούν αν έχεις αντοχές.
Σου δείχνουν τον δρόμο και σε πετάνε μέσα στο πεδίο. Να δεις αν το θες πραγματικά ή απλώς το έλεγες.
Αν δεν έχεις ξενυχτήσει,
αν δεν έχεις πονέσει,
αν δεν έχεις χτίσει και ξαναχτίσει απ’ την αρχή,
αν δεν έχεις σιχαθεί εσένα και μετά σ’ έχεις αγκαλιάσει ξανά,
τότε δεν κυνηγάς όνειρο.
Απλώς περιφέρεσαι γύρω απ’ αυτό, ελπίζοντας να σε διαλέξει.
Μα τα όνειρα δεν διαλέγουν.
Τα κερδίζεις.
Τα πατάς με τις φουσκάλες στα πόδια και την καρδιά να χτυπάει σαν τύμπανο πολέμου.
Τα λες «θα σε φτάσω, κι ας διαλυθώ στο δρόμο».
Γιατί το όνειρο δεν είναι για να το έχεις.
Είναι για να το παλεύεις.
Για να μη σε νικάει η μετριότητα.
Για να θυμάσαι ποιος είσαι όταν όλα γύρω σου λένε να παραιτηθείς.
Άμα δεν ίδρωσες, μην το λες όνειρο.
Πες το κάτι που ήθελες αλλά δεν άντεξες να το παλέψεις.
Κι αυτό είναι εντάξει. Αρκεί να το παραδεχτείς.
Αλλιώς, ζήσε τίμια και χωρίς φαντασιώσεις.
Γιατί τα όνειρα δεν είναι για όλους.
Είναι για όσους παραδίδουν την ψυχή τους, για να τα ζήσουν.
Αν δεν παλεύεις, δεν ονειρεύεσαι.
Μην το λες όνειρο αν δεν το παλεύεις μέχρι τέλους. Είναι φαντασίωση. Ξεχώρισέ τα.
