Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Ο έρωτας είναι αγνός. Πηγάζει κατευθείαν από τη ψυχή.
Δεν μπορεί να τον τιθασεύσει κανένα φίλτρο του μυαλού.
Δε λαθεύει ποτέ ή.. σχεδόν ποτέ.
Δύσκολα τον αμφισβητείς.
Είναι παντού.
Είναι σε καθετί που “χορεύει” γύρω σου.
Στροβιλίζει το μυαλό και κάνει τη καρδιά να ξεσπά σε ξέφρενο ρυθμό.
Σε ωθεί να ονειρεύεσαι, να σκέφτεσαι, να δρας. Σε ωθεί να ζεις.
Κρύβει εντέχνως τη σεξουαλικότητα μέσα του. Κρύβει ενθουσιασμό. Για την ακρίβεια κρύβει τεράστια αποθέματα ενθουσιασμού. Είναι δύναμη ο έρωτας. Είναι η απόλυτη κινητήριος δύναμη. Ζει στο εδώ και στο τώρα. Δεν αναλώνεται σε υποθέσεις του τύπου.. “Τι θα γινόταν αν..” Όχι! Δε χωρούν ηθικοκοινωνικοί φραγμοί στον έρωτα, άλλωστε.
Βγάζει στην επιφάνεια όλα του τα ζωώδη ένστικτα. Αλλά του αρέσει κι ο ρομαντισμός. Να καίγεται στη πυρά του ρομαντισμού. Η καλύτερή του! Να καταργεί τα σύνορα και να ταξιδεύει κυνηγώντας το ποθούμενο. Δε γουστάρει να κοιτάζει την “πλάτη” των ανθρώπων. Ό,τι έχει να πει, το λέει με τα μάτια. Είναι πάντοτε ειλικρινής, ωμός, ατόφιος.
Σιχαίνεται όσο τίποτε το ψέμα, τα “πρέπει”, τους συμβιβασμούς, τα βολέματα. Σιχαίνεται το φόβο. Αν φοβάσαι.. μη! Πραγματικά, μην τον επιχειρήσεις. Αν είσαι δειλός, άτολμος, βολεμένος.. μη! Σου χαρίζει την αίσθηση της αθανασίας. Καίγεται στην ίδια του τη φωτιά και μετά από λίγο ξαναγεννιέται σαν τον Φοίνικα μέσα από τις στάχτες του.
Βρίσκει υπόσταση στο αναψοκοκκινισμένο χαμόγελο ενός κοριτσιού. Στα δάκρυα ενός άντρα, στα κορμιά των εραστών. Βρίσκει υπόσταση στις λέξεις, στις νότες, στα γέλια των παιδιών, στα πινέλα των ζωγράφων, στις στάλες της βροχής. Ερωτεύσου και θα δεις τον κόσμο να σου ανήκει. Νιώσε, χαμογέλα, κλάψε, μα πάνω απ’όλα ερωτεύσου. Ερωτεύσου και ζήσε!
