Είθισται κάθε τέλος της χρονιάς, να κάνεις τον απολογισμό σου. Να δεις τι έπραξες-εισέπραξες. Ποιοί έμειναν, πόσοι έφυγαν. Πόσους αδίκησες και πόσο τελικά πλήρωσες τον αγώνα που έδωσες κάθε μέρα στο ρίνγκ της ζωής σου.
Και τα θυμάσαι όλα, ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια. Είσαι από τους τυχερούς. Θυμάσαι. Ρήμα μικρό σε έκταση, τεράστιο σε σημασία. Η μνήμη, που πολλές φορές ευχόμαστε να μην την είχαμε, ιδίως όταν κάτι μας πονά ε;
Και εγώ σαν εσένα λειτουργώ. Να μη θυμάμαι έλεγα και το είπα άπειρες φορές. Μα όχι πια. Όχι τώρα που η απώλεια μνήμης ήρθε στο κατώφλι του δικού μου σπιτικού και χωρίς να πάρει άδεια, μπήκε μέσα και συστήθηκε στον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής μου. Ήμουν βλέπεις “απασχολημένη” πολύ, τόσο ώστε να μη βλέπω τα σημάδια και ίσως και να εθελοτυφλούσα.
Ποιός είναι άλλωστε αυτός που παραδέχεται πως τα πράγματα αλλάζουν και πως τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο; Δεν δέχεσαι πώς υπάρχουν πράγματα, που δεν μπορείς να επέμβεις και να αλλάξεις. Θεατής νιώθεις στο ίδιο το θεατρικό της ζωής σου.
Τέλος χρόνου πλησιάζει σε λίγο και με βρίσκει να κοιτάζω στο κενό. Να θυμώνω με εμένα, με τον χρόνο που πέρασε, με το γήρας που ήρθε, με τις ρυτίδες που πύκνωσαν και με τη μνήμη της που αρνείται να της κάνει παρέα πιά.
Τέλος χρόνου πλησιάζει και θα ήθελα να γύριζε πίσω,ο καιρός, οι μέρες. Εκεί που την κορόιδευα όταν με πάσα λεπτομέρεια θυμόταν μέχρι τι χρώμα κορδέλα μου φόραγε στα μαλλιά, μια τέτοια μέρα.Τέλος χρόνου πλησιάζει και τέλος μιας μνήμης έχει ξεκινήσει…
Μια ευχή στην αλλαγή επάνω, που θα την περάσω μαζί σου. Αγκαλιά φέτος. Να σου μιλάω για τότε, για τώρα και για αύριο. Να σου ζητήσω συγνώμη που εγωιστικά δεν ήθελα να παραδεχτώ πως αντιμετώπισα το πρόβλημα που ερχόταν σαν μια απλή αδιαθεσία, γιατί με κυρίευσε ο φόβος. Άτρωτη σε ήξερα. Δυνατή.Τώρα;
Μια ευχή μόνο. Να με θυμάσαι και του χρόνου.. ΜΑΝΑ..
