Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Έφυγα από τη ζωή σου, ναι. Τι κι αν έφυγα όμως δε σε ξέχασα ποτέ.
Κάποια πράγματα δεν εξηγούνται. Κάποιες φορές μπορεί να μη φταίει κανείς. Μπορεί να φταίνε οι συνθήκες, οι διαφορετικοί χαρακτήρες, μπορεί να φταίει μια λάθος στιγμή. Προσπαθήσαμε. Ο καθένας όσο μπόρεσε. Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο. Τη προσπάθεια αυτή τη σταμάτησα εγώ.
Έφυγα νωρίς. Πριν καν το παλέψουμε ίσως όσο θα έπρεπε, αλλά ήταν βαρύ το κουπί που έπρεπε να σπρώξουμε και δε θα το αντέχαμε. Θα μας κούραζε στο τέλος. Κι αν είχαμε φτάσει πολύ μακρυά από την ακτή ο δρόμος της επιστροφής θα ήταν μεγάλος και θα μας καταπονούσε πολύ περισσότερο από ότι τώρα.
Έφυγα όχι γιατί δεν ένιωσα, όχι γιατί δε σε αγάπησα, όχι γιατί δε σε ήθελα στη ζωή μου. Έφυγα τώρα γιατί δε θα βρισκα τη δύναμη και το κουράγιο να το κάνω αργότερα. Έφυγα τώρα γιατί δε μας έκανε και τόσο καλό το μαζί.
Το χώρια πονάει λιγότερο από το μαζί κι ας μη θέλουμε να το πιστέψουμε.
Έφυγα αλλά φεύγοντας άφησα πίσω μου τη μισή μου καρδιά, ραγισμένη σε χίλια κομμάτια, που όμως είναι ακόμα ικανή και δυνατή για να μείνει. Να σε προσέχει και να σε αγαπάει. Εγώ δε μπόρεσα. Δεν άντεξα άλλο.
Ποιός φταίει μη ρωτάς.
Κάποια πράγματα δεν εξηγούνται. Κάποιες φορές μπορεί να μη φταίει κανείς. Μπορεί να φταίνε οι συνθήκες, οι διαφορετικοί χαρακτήρες, μπορεί να φταίει μια λάθος στιγμή. Προσπαθήσαμε. Ο καθένας όσο μπόρεσε. Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο. Τη προσπάθεια αυτή τη σταμάτησα εγώ.
Έφυγα νωρίς. Πριν καν το παλέψουμε ίσως όσο θα έπρεπε, αλλά ήταν βαρύ το κουπί που έπρεπε να σπρώξουμε και δε θα το αντέχαμε. Θα μας κούραζε στο τέλος. Κι αν είχαμε φτάσει πολύ μακρυά από την ακτή ο δρόμος της επιστροφής θα ήταν μεγάλος και θα μας καταπονούσε πολύ περισσότερο από ότι τώρα.
Έφυγα όχι γιατί δεν ένιωσα, όχι γιατί δε σε αγάπησα, όχι γιατί δε σε ήθελα στη ζωή μου. Έφυγα τώρα γιατί δε θα βρισκα τη δύναμη και το κουράγιο να το κάνω αργότερα. Έφυγα τώρα γιατί δε μας έκανε και τόσο καλό το μαζί.
Το χώρια πονάει λιγότερο από το μαζί κι ας μη θέλουμε να το πιστέψουμε.
