Γράφει η Νεφέλη
Κάθε φορά που έρχεται το δειλινό και η μέρα ετοιμάζεται να σβήσει και να παρδωθεί στο σκοτάδι της νύχτας σε θυμάμαι.
Κάθε δειλινό, κάθε νύχτα. Άλλοτε για λίγες στιγμές κι άλλοτε για πιο πολύ. Έρχεται η θύμηση σου ό,τι κι αν κάνω, όσο κι αν προσπαθώ να την αποφύγω. Συνήθεια; Διαίσθηση; Δεν ξέρω.
Εκείνο που ξέρω είναι ότι ζεις ακόμη μέσα μου. Ό,τι κι αν λέω, ό,τι κι αν κάνω, όσο κι προσπαθώ δεν μπορώ να σε αποφύγω.
Ζεις, στο μυαλό, στην καρδιά, στο αίμα που κυλάει μέσα μου. Μάταιος αγώνας να σε αποφύγω, μάταιος κόπος η προσπάθεια να ξεχαστώ.
Εσύ εκεί, σταθερά πάντα εκεί. Να πλανιέσαι στο παντού και στο πουθενά μου.Σαν ένα αερικό που τριγυρνά και καταλήγει στο τέλος πάνω μου.
Πότε θα με ελευθερώσεις; Πότε θα πάψεις να με βασανίζεις; Δεν καταλαβαίνεις ότι πονώ; Γιατί δεν με λυπάσαι και δεν με αφήνεις να φύγω; Γιατί; Γιατί με κρατάς ακόμη αιχμάλωτη σου;
Τόσο πολύ σε λάτρεψα στην προηγούμενη ζωή μου, που δεν μπορώ ακόμη να αποκοπώ από δαύτη.
Σε κουβαλώ μαζί μου κι ας λέω ότι τώρα έχω μια νέα ζωή.
Ψέματα λέω και τον εαυτό μου κοροϊδεύω, το ξέρω, αλλά τι να κάνω;;
Είπαμε, είσαι το αερικό μου, που έρχεται τις νύχτες και παίζει μαζί μου .
Δεν έχω τη δύναμη να σε διώξω, γιατί ξέρεις να τρυπώνεις μέσα από τις χαραμάδες μου και το εκμεταλλεύεσαι αυτό.
Τι ανεξήγητο πράγμα ο έρωτας!
Από τη μια να σε σκοτώνει και από την άλλη να σου δίνει ζωή.
Έτσι και σήμερα το βράδυ. Είσαι πάλι εδώ και παίζεις μέσα στο μυαλό μου. Σε βλέπω να με κοιτάς, σε ακούω να μου μιλάς, σε νιώθω να με αγγίζεις. Μυρίζω το σώμα σου, γεύομαι τη γεύση σου και η ανάσα σου απλώνεται ζέστη πάνω στο δέρμα μου.
Ξέρω πως όσο κι αν αντισταθώ δεν θα φύγεις παρά μόνο όταν εσύ το θελήσεις.
Με αιχμαλώτησες από την πρώτη στιγμή και αιχμάλωτη σου παραμένω.
Ίσως μια μέρα βρω τη δύναμη να σπάσω τα δεσμά. Δεν ξέρω, ίσως! Ο χρόνος θα δείξει.
Καλό βράδυ αερικό μου που έρχεται τις νύχτες και παίζει μαζί μου!
