Γράφει η Αριάδνη
«Πυραμίδα ο άνθρωπος, στη βάση του το κτήνος, στην κορφή ο Θεός! Χρέος μας… η ανηφόρα…» (Καζαντζάκης)
Έτσι είμαστε όλοι μας, θηρία, ατελείς, ανθρώπινοι.
Θηρίο μέσα μας η απληστία, το ανικανοποίητο. Ποτέ δεν φτάνουν όσα έχουμε, όσα κατακτάμε, όσα μας χαρίζονται. Πάντα θέλουμε κι άλλα, περισσότερα, όλα.
Θηρίο μέσα μας το Εγώ μας.
Εγώ που αγαπάω.
Εγώ που προσφέρω.
Εγώ που νοιάζομαι.
Όλοι ανεξαιρέτως έχουμε τη βεβαιότητα πως, τις περισσότερες φορές, εμείς δίνουμε τα μέγιστα χωρίς όμως αυτά να αναγνωρίζονται.
Και θυμώνουμε, κακιώνουμε. Ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε αυτά που δεν είναι. Ή το κρατάμε κλειστό και σκεφτόμαστε αυτά που δεν είναι. Το ίδιο κάνει, μη νομίζεις ότι έχει διαφορά.
Τεντώνουμε το δαχτυλάκι μας και κατηγορούμε τον γονιό, τον αδερφό, τον φίλο, τον σύντροφο, το παιδί, τον συνεργάτη, τον γείτονα, όλους. Λες κι εμείς είμαστε οι τέλειοι. Λες κι εμείς τα κάνουμε όλα σωστά και απαιτούμε κι από τους άλλους το ίδιο.
Κι αν το καλοσκεφτείς αυτή είναι η ανηφόρα μας, αυτός ο σταυρός κι ο Γολγοθάς μας.
Το Εγώ μας, το μέσα μας, οι σκέψεις μας, οι απαιτήσεις μας, οι πικρίες μας, ο πόνος μας. Αυτά κουβαλάμε για μια ζωή και υποφέρουμε νιώθοντας αδικημένοι απ’ όλους.
Σκέψου! Σκέψου για μια στιγμή να αντέξεις να δεις το μέσα σου, την αλήθεια σου, το ποιος πραγματικά είσαι. Να δεις τον εαυτό σου χωρίς τις δικαιολογίες που τόσο εύκολα του βρίσκεις.
Σκέψου για μια στιγμή να σταματήσεις να ασχολείσαι με τον δικό σου σταυρό και να δεις τον σταυρό του άλλου. Να δεις τον πόνο του, τη μοναξιά του, την αγωνία του, τον αγώνα του.
Σκέψου για μια μόνο στιγμή να βρεις στον άλλον τις δικαιολογίες του. Να προσπαθήσεις να τον καταλάβεις και να τον συγχωρέσεις γιατί είναι άνθρωπος σαν κι εσένα. Γιατί κι εσύ κάποτε θα χρειαστείς μια συγχώρεση και δεν θα ήθελες να βρεις απέναντί σου έναν αμείλικτο κριτή.
Σκέψου για μια στιγμή μονάχα να αφήσεις κάτω τον σταυρό σου και να πας να δώσεις ένα χεράκι στον άλλον να σηκώσει τον δικό του.
Εκείνη ακριβώς θα είναι η στιγμή που θα βρεις τον Θεό μέσα σου!
