Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Πόσα λόγια έχουν γραφτεί για ένα βλέμμα;
Κι άλλα πόσα θα γραφτούν;
Ποτέ δεν θα φτάσουν οι λέξεις. Ίσως γιατί δεν υπάρχουν λέξεις…
Ίσως γι’αυτό να υπάρχουν τα βλέμματα.
Όπως εκείνο το δικό σου, που όταν συναντάει το δικό μου μιλάει.
Όπως το δικό μου, που όταν πέφτει πάνω στο δικό σου λιώνει.
Πόσα πράγματα θέλουν τα χείλη να πουν και δεν τολμάνε;
Πόσες αγκαλιές θέλουν να σμίξουν και τρέμουν απο φόβο;
Πόσες φορές τα κορμιά μας θέλουν να γίνουν ένα;
Απόψε, αισθάνθηκα πως γίνανε όλα αυτά, μονάχα με το βλέμμα.
Τα άκουσα τα μάτια σου, διάβασες τα δικά μου.
Κι εκείνη η ανατριχίλα δεν έπαψε στιγμή να μου καίει το κορμί.
Χαμένοι κι οι δυο μέσα στον κόσμο.
Χαμένοι κι οι δυο μέσα σε κουβέντες γνωστών και αγνώστων.
Κι όμως τα βλέμματα εκεί, να καίνε. Κι όσο εκείνα καίνε οι καρδιές να σπάνε.
Σε μια στιγμή ένιωσα πως είμαστε μόνοι μας, οι δυο μας! Και ήταν τόσοι πολύ τριγύρω.
Κι όμως ήμασταν μόνο εμείς.
Ξέρω πως ένιωσες το ίδιο. Ξέρω πως νιώθουμε το ίδιο. Κι ας μην μου το είπες, μου το είπε το βλέμμα σου.
Κι ας μην σου το είπα, το ξέρεις. Πάντα το ήξερες.
Η ώρα πέρασε και μόνο σιωπή.
Ίσως και όχι…
