Γράφει ο Nickolas M.
Κοινή ζωή. ΚΟΙΝΗ ΖΩΗ!
Κάτσε να το ξαναπώ μια φορά ακόμα μήπως και το συνειδητοποιήσω. Κοινή ζωή!
Κι όμως συμβαίνει. Σήμερα. Τώρα. Κι όμως ακόμα νομίζω ότι δεν το έχω πλήρως «χωνέψει». Βλέπεις, αυτό το «κοινή» δεν υπήρχε μέχρι τώρα. Δεν υπήρχε τίποτα να έχω κοινό με κάποιον. Υπήρξα αυτάρκης από ανάγκη κι όχι από επιλογή. Έπρεπε μόνος να πορευτώ γιατί απλούστατα δεν υπήρχε εναλλακτική.
Δεν υπήρξε ποτέ συνοδοιπόρος μου σε τίποτα. Υπήρχαν πάντα προσδοκίες, απαιτήσεις, ζητούμενα. Κι ένας συνεχόμενος αγώνας δρόμου για κάτι που ποτέ δεν ερχότανε. Στόχοι προσωπικοί κι επαγγελματικοί. Γιατί «ο εφησυχασμός φέρνει την κατηφόρα» και πρέπει συνέχεια κάτι να κυνηγάμε.
Κι οι προσωπικές ανάγκες; Πάντα πίσω. Στην αναμονή. Πάντα προηγούνται άλλα, σημαντικότερα, πιο επείγοντα. Δεν είναι ώρα για «θέλω», έχουμε χρόνο για αυτά, τώρα μόνο «πρέπει». Όλα στην ώρα τους. Και πότε είναι αυτή η ώρα τους τελικά; Κι όταν ερχόταν η ώρα που έπρεπε κάπου να στηριχτείς; Κανείς. Ποτέ. Στα δύσκολα μόνος. Γιατί εσύ δεν έχεις δύσκολα.
Είσαι προνομιούχος. Πάντα μπορείς. Πάντα αντέχεις. Πάντα έχεις ή δημιουργείς χρόνο για όλους και για όλα. Μέχρι που κάποια στιγμή βγαίνει μια βίαιη κραυγή απ’ το στήθος σου. Μαζεμένα όλα τα θέλω, οι ανάγκες, ο στριμωγμένος στη γωνία εαυτός σου που εδώ και τώρα απαιτεί τον χρόνο και τον χώρο που στερήθηκε.
Και τότε…
Και τότε ένα χέρι που σε πιάνει και σε τραβάει στην επιφάνεια. Ένας από μηχανής θεός που εμφανίζεται από το πουθενά. Σε καθίζει δίπλα του, σου σκουπίζει το ιδρωμένο μέτωπο και σου δίνει ένα ποτήρι νερό. Ησύχασε, λέει, εγώ σε άκουσα που κραύγαζες. Τώρα είμαι εγώ εδώ, σου λέει.
Δεν πειράζει αν δεν μπορείς, μπορώ εγώ και για τους δυο μας. Δεν πειράζει αν δεν αντέχεις άλλο, αντέχω εγώ και για τους δυο μας. Δεν πειράζει αν νιώθεις ότι καταρρέεις, είμαι εγώ εδώ να σε κρατήσω αν πας να πέσεις. Κι αν μολαταύτα πέσεις, εγώ είμαι εδώ να γιατρέψω τις πληγές που θα ανοίξουν.
Κι έτσι έγινε. Τώρα υπάρχει ένα «μαζί». Το δικό μας υπέροχο μοναδικό μαζί. Χωρίς εξηγήσεις και αναλύσεις. Χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουμε ή να πείσουμε για τίποτα. Όποιος θέλει, θα καταλάβει. Οι υπόλοιποι, ευχαριστούμε, από εκεί είναι η πόρτα.
Και πλέον είναι όλα δικά μας. Το σπίτι μας, το κρεβάτι μας, ο καναπές μας, το μπαλκόνι μας. Ακόμα κι η κόρη μου κι ο γιος σου είναι τα παιδιά μας. Κι εδώ που καθόμαστε κι απολαμβάνουμε την βραδυνή καλοκαιρινή δροσιά, έχουμε πλεγμένα τα χέρια μας και ατενίζουμε την κοινή ζωή μας.
Μας άξιζε, την στερηθήκαμε, παλέψαμε πολύ για αυτήν και τώρα θα τη ζήσουμε μέχρι το μεδούλι. Μαζί ως το κοινό μας τέλος. Στην δική μας, μοναδικά υπέροχη κοινή μας ζωή…
