Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται η απομάκρυνση μελών πολλών οικογενειών.
Συγκεκριμένα, αδέρφια δεν μιλούν μεταξύ τους, μητέρες που απομακρύνθηκαν από τα παιδιά τους και το αντίστροφο. Πριν αρχίζουμε να βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα και να κρίνουμε, κάτι που συχνά μας χαρακτηρίζει, ας σκεφτούμε πως η μητέρα είναι ο συνδετικός κρίκος της οικογένειας.
Αν μια μητέρα δεν φέρεται ισότιμα στα παιδιά της δημιουργεί ανταγωνισμό και διχόνοια ανάμεσά τους. Αν μια μητέρα κατηγορεί ένα μέλος της οικογένειας της στα υπόλοιπα δημιουργεί εχθρότητα μεταξύ τους. Η ευθύνη που αναλογεί στον πατέρα είναι πολύ μικρότερη από αυτή της μητέρας διότι η συμμετοχή της στην καθημερινότητα των παιδιών είναι μεγαλύτερη και συνεπώς ο δικός της λόγος έχει μεγαλύτερη βαρύτητα.
Πίσω από δυο αδέρφια που δεν μιλούν μεταξύ τους κρύβεται μια μητέρα που κάτι δεν έπραξε σωστά και δεν προσπάθησε να αποκαταστήσει τη σχέση τους.
Πίσω από έναν πατέρα που κατηγορεί το παιδί τους για τα πάντα, κρύβεται μια μητέρα που τον σιγοντάριζε ενώ δεν θα έπρεπε και δεν αντέκρουε τα λεγόμενά του.
Πίσω απο μια μητέρα που δεν έχει επαφή με το παιδί της, κρύβεται μια μητέρα που χάθηκε μέσα στις ευθύνες και το ρόλο της.
Η μητέρα είναι το βασικό συστατικό της οικογένειας, το στήριγμα, ο φάρος. Το φως που ανάβει στο σκοτάδι των μελών της οικογένειας και τους δείχνει το μονοπάτι για να βγουν στο φως. Η μητέρα αντιμετωπίζει όλους με ισότητα και προσπαθεί να κρατά τις ισορροπίες και την αρμονία της οικογένειας της. Η μητέρα είναι πάντα κοντά στα παιδιά της για να τα ακούει και να συμβουλέψει. Δεν τα φορτώνει με ενοχές, δεν τα κατακρίνει , δεν τα κουτσομπολεύει. Η μητέρα ζει για τα παιδιά της.
Κανείς δεν είναι τέλειος και λάθη γίνονται σε κάθε οικογένεια. Αρκεί να τα παραδεχτούμε και να έχουμε τη θέληση να τα διορθώσουμε. Η οικογένεια είναι οι πρώτες μας σχέσεις και οι πιο σημαντικές. Αξίζει να τις προστατεύουμε με κατανόηση, αγάπη και επικοινωνία, πριν η απόσταση γίνει σιωπή.
