Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Ακόμα μόνη. Ακόμα στο τίποτα. Ένα μυαλό αναστατωμένο και μια άδεια καρδιά. Εικόνες ξεθωριασμένες στις σκέψεις μου από το κοινό μας παρελθόν. Εικόνες από τη παρουσία σου ξαναζωντανεύουν κι ας ζω με την απουσία σου να με στοιχειώνει.
Από κείνη την αγάπη δεν έμεινε τίποτε άλλο να θυμίζει πως κάποτε υπήρξε μια τόσο αληθινή αγάπη. Αλλά αν ήταν αληθινή θα υπήρχε ακόμα. Από μένα σίγουρα υπάρχει. Ίσως υπάρχει και από σένα αλλά γιατί νίκησε ο εγωισμός σου την αγάπη μας; Δεν είχε τη δύναμη που έπρεπε η αγάπη σου για να νικήσει τα πάντα. Δεν είχες τη τόλμη να με κρατήσεις στη ζωή σου.
Έφυγες. Έφυγες κι εγώ τώρα πρέπει να κλείσω όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς που έχω μαζί σου. Ανεκπλήρωτα όνειρα, σκέψεις, αισθήματα… όλους αυτούς τους λογαριασμούς που με πονάνε και με τραβάνε πίσω σε σένα, αλλά εσύ απομακρύνεσαι και αποτραβιέσαι όλο και πιο μακρυά μου. Δε σε αγγίζω πια.
Σε αγαπάω όμως πρέπει να κλείσει αυτό το κεφάλαιο μέσα μου γιατί όταν κόψω όλα τα δεσμά από το παρελθόν τότε θα αρχίσω να ζω. Δυστυχώς δεν υπάρχει αναστροφή του χρόνου για να είχα την επιλογή να μη σε επέλεγα για σχέση μου. Δεν υπάρχει γόμα που να σβήνει τα λάθη, τα πάθη, εσένα…
Δεν υπάρχει τρόπος να σε σβήσω από τη ψυχή μου όμως υπάρχει τρόπος να σε σβήσω από τις σκέψεις μου και να προχωρήσω παρακάτω.
Υπάρχει ένα στυλό που μπορεί να τραβήξει μια κόκκινη γραμμή στο παρελθόν και να γράψει ένα καινούργιο μέλλον.
