Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Θέλω να γίνω άνεμος, να έρθω χωρίς να με δεις, μόνο να με νιώσεις.
Να σε αγγίξω.
Να περάσω μέσα απο τα μαλλιά σου, σγουρά, ίσια και να πάρω τη μυρωδιά τους.
Ν’ακουμπήσω τα μάγουλά σου και να σου δώσω το πιο γλυκό φιλί, εκείνο το αγνό,της αγάπης.
Ν’ανταμώσω τα χείλη σου και να σου χαρίσω εκείνο το άλλο φιλί, του έρωτα, του πάθους.
Να αγγίξω κάθε σημείο του κορμιού σου και να χαθείς μέσα στη δίνη μου.
Να κλείσεις τα μάτια, να αφήσεις τον εαυτό σου να σε πάρω μακριά.
Μακριά απο όλα εκείνα που σε πονάνε.
Μακριά απο όλα εκείνα που παλεύεις να φτιάξεις όμορφα, ενώ δεν είναι.
Να σε τυλίξω στους αέριδες μου και να χαθούμε μαζί.
Κι όταν ανοίξεις τα μάτια σου, να με δεις στην αγκαλιά σου, αδύναμη, εξουθενωμένη, ζητώντας μόνο να με προσέχεις.
Γιατί άνεμος είμαι και αν ανοίξεις τα χέρια σου, ίσως χαθώ.
