Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Σαν ήρθες δεν ήξερα τι να κάνω για να σε κρατήσω. Ήταν σαν τότε που απλά σε κοιτούσα να μιλάς και έμενα αποσβολωμένη, άφωνη, άλαλη για όσο ήσουν δίπλα μου.
Λες και ήθελα να ακούω τη φωνή σου μόνο και αν μιλούσα θα τη χαλούσα, θα χαλούσα τον ήχο της.
Την τρανταχτή εκείνη φωνή σου που ηχούσε πάλι στα αυτιά μου σαν να μη πέρασε μια ημέρα.
Σαν ήρθες δεν ήξερα πώς να αντιδράσω, μην πω κάτι λάθος που δεν σου αρέσει και φύγεις πάλι. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να σε κοιτώ με το στόμα ανοιχτό, τα δυο μου πόδια έτοιμα να τρέξουν κατά πάνω σου και τα δυο μου χέρια ανοιχτά έτοιμα να σε αγκαλιάσουν, να σε σφίξουν για να μην φύγεις ποτέ πια.
Ένα ήταν το μόνο σίγουρο πως θα σε κρατούσα για πάντα.
Σαν ήρθες…
