Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Βαρέθηκα να βλέπω θυμωμένους ανθρώπους. Θυμωμένους με την ζωή. Θυμωμένους με τους άλλους. Θυμωμένους με τον εαυτό τους. Το δε τελευταίο είναι η αιτία όλων.
Αν δεν ξε-θυμώσεις με σένα, δεν πρόκειται να ξε-θυμώσεις με τίποτα. Θα προχωράς στην ζωή σου θυμωμένος. Θα λες ότι για όλα φταίνε οι άλλοι. Εμείς δεν φταίμε πουθενά μωρέ; Για όλα όσα μας συμβαίνουν εμείς φταίμε, πάρτε το χαμπάρι.
Είμαστε οι επιλογές μας, είμαστε οι σκέψεις μας. Βρες τα επιτέλους με τον εαυτό σου και προχώρα. Χωρίς θυμούς, χωρίς κακίες, χωρίς αντιπαλότητες. Κανένας δεν μπορεί να μας κάνει οτιδήποτε αν δεν του το επιτρέψουμε. Τίποτα σου λέω.
Επιτρέπουμε κι αποτρέπουμε τα πάντα εμείς οι ίδιοι. Τώρα αν σου έκανε κάτι εν ερήμην σου και το πήρες χαμπάρι και σε πείραξε πολύ, στο χέρι σου είναι να μην το ξανακάνει. Φεύγεις από εκεί που είσαι κι αλλάζεις δρόμο, αλλάζεις καταστάσεις. Μην κάθεσαι σε μία κατάσταση που σε πλήγωσε. Άλλαξε ρότα και γίνε ο καπετάνιος της δικής σου ζωής.
Θα πονέσεις λίγο, αλλά θα αναστηθείς στην δική σου πλέον ζωή, στην δική σου πλέον απόφαση. Μην αφήνεις τους άλλους να παίρνουν αποφάσεις για σένα. Γιατί τότε θυμώνεις με τον εαυτό σου. Θυμώνεις που δεν κατάφερες να σταθείς στα πόδια σου μονάχος/η.
Κι ο θυμός είναι κακή ενέργεια. Σε πάει πίσω, δεν σε πάει μπροστά. Και το μπροστά είναι το μόνο που πρέπει να σ’ ενδιαφέρει.
