Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Εμείς δημιουργούμε τα όνειρά μας, για μια καλύτερη ζωή, εμείς είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που ανοίγουμε την πόρτα μας στο κακό και του επιτρέπουμε να μπει στη ζωή μας.
Εμείς οι ίδιοι που επιτρέπουμε στις αδυφάγες σκέψεις να βάζουν φυτίλι και να δηλητηριάζουν τα όνειρά μας.
Πόσα χάσαμε από τα συναισθήματά μας;
Το δάκρυ; Το χαμόγελο;
Ο πόνος και η λύπη, η υπερβολή και το ψέμα, έχουν μόλις ένα σκαλοπάτι διαφορά.
Είναι καταστάσεις και συναισθήματα, με αντίθετες έννοιες, που ταυτίζονται και διασταυρώνονται.
Κι αν είχαμε καταφέρει να είμαστε κύριοι των καταστάσεων και των συναισθημάτων μας, πόσα από τα λάθη μας θα είχαμε αποφύγει;
Η πραγματική δύναμη της αγάπης, είναι πέρα από εγωισμούς και νάζια.
Η πραγματική αγάπη θέλει θάρρος, επιμονη κι υπομονή.
Μέσα στο φόβο και την άρνηση, καταστρέφουμε τα όνειρά μας.
Κι ο πιο πιστός μας φίλος, ο χρόνος, θα κερδιζόταν, με λίγη παραπάνω υπομονή και ακόμα λίγη επιμονή.
Αν δίναμε λίγο χρόνο και δεν μπλέκαμε με ανθρώπους μόνο και μόνο για να μην μείνουμε μόνοι.
Αν δίναμε λίγο χρόνο στις φιλίες μας να μην χαθούν μέσα στην ανασφάλεια.
Αν δίναμε λίγο χρόνο να δούμε τα τριαντάφυλλα και την ομορφιά πίσω από το φόβο μην μας ματώσουν τα αγκάθια.
Όσα πράγματα χάσαμε σε αυτό το μονοπάτι, ήθελε μόνο λίγο θάρρος για να τα κερδίσουμε.
Αν είμαστε κύριοι των καταστάσεων και των συναισθημάτων μας, θα κερδίζαμε τα όνειρά μας.
Αν είχαμε εμπιστοσύνη στην αληθινή αγάπη, που αντέχει στο χρόνο, στην απόσταση, ακόμα και στη σιωπή.
