Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης.
Σε κοίταξα από μακριά.
Το χαμόγελό σου ήταν η ταυτότητά σου.
Ήταν ο καθρέφτης και η προδοσία σου.
Λίγα λόγια, σχηματισμένο χαμόγελο.
Χωρίς ένταση. Χωρίς θέλγητρο. Χωρίς επιδιώξεις.
Δεν σε νοιάζει να αρέσεις. Δεν σε νοιάζει να έλξεις. Δεν σε νοιάζει τίποτα γύρω σου.
Εκκωφαντικές οι λέξεις της σιωπής σου.
Φανερά και τα συρματοπλέγματα που άφησες γύρω σου.
Άνθρωποι – εμπόδια.
Στερεότυπα – εμπόδια.
Προκαταλήψεις – εμπόδια.
Η αλήθεια είναι πως το μόνο εμπόδιο ήσουν εσύ.
Λιτή, απλή και περίπλοκη σαν την ίδια τη θάλασσα που τόσο αγαπάς.
Δυνατή και εύθραυστη.
Κι εγώ θρασύς, να αγγίζω το συρματόπλεγμά σου κι ας ρημάζω τα χέρια μου.
Παραδόθηκες ποτέ; Σε ρωτάω..
Το χαμόγελό σου, η προδοσία σου.
Κι εγώ τα παίζω όλα για όλα. Μια ζαριά και θέλω τις απόλυτες εξάρες.
Δεν σε θέλω για τρόπαιο.
Θέλω να παραδοθείς. Να λατρευτείς. Να αγγιχτείς.
Ένα φιλί, χωρίς μάτια κλειστά.
Χωρίς ιδανικές συνθήκες.
Το συρματόπλεγμά σου χάνεται.
Το άρωμά σου, η φυλακή μου.
Εξάρες, δικιά μου..
