Και τώρα τι;
Πως φεύγεις και με αφήνεις;
Πώς;
Που με αφήνεις;
Θα πρέπει να μάθω να ζω χωρίς εσένα;
Φεύγεις και η καρδιά μου ταξιδεύει μαζί σου!
Πλήρωσε το ακριβότερο εισιτήριο για να είναι εκεί δίπλα σου.
Το εισιτήριο της Αγάπης.
Υπάρχει και λέγεται πόνος, έρωτας, αγάπη, φιλιά, αγκαλιές, ζωή, πάθος, ΕΣΥ!
Όλα αυτά!
Είναι πολύ ακριβά…
Τα πληρώνεις με το τίμημα του αποχωρισμού…
Δεν υπάρχει ακριβότερο.
Θα πρέπει να μάθω να ζω χωρίς εσένα.
Δεν ξέρω πως, αλλά θα προσπαθήσω….
Για εσένα!
Και εσύ το ίδιο κάνεις.
Το ίδιο θα κάνεις!
Το πρόσωπό σου δεν θα είναι εδώ, η αγκαλιά σου επίσης!
Θα είναι πάντα χαραγμένα μέσα στην καρδιά μου!
Για πάντα…
Ξέρω πως μια μέρα θα γυρίσεις και όλα αυτά θα μοιάζουν μακρινά και αστεία.
Ζω για εκείνη την ημέρα!
Ποτέ δεν κατάλαβες τι ήσουν για εμένα.
Ίσως και να μην ήθελες.
Ίσως και να φοβόσουν.
Εγώ όμως δεν φοβήθηκα ποτέ.
Είχα εσένα δίπλα μου και αυτό ήταν αρκετό.
Θα σε έχω πάντα μέσα μου και αυτό δεν θα μου το πάρει κανείς!
Κανένα αεροπλάνο και καμία Ήπειρος.
Όσο και να θέλεις όσο και να θέλουν θα είσαι πάντα δικός μου και θα είμαι πάντα δικιά σου.
Εξάλλου Αγάπη μου οι Αδελφές Ψυχές δεν Πεθαίνουν Ποτέ. Ποτέ!
Θα είσαι πάντα χαραγμένος πάνω στο κορμί μου.
Θα το έχουν αφήσει τα αποτυπώματα των χειλιών σου.
Των δακτύλων σου.
Είναι πάντα δεμένες με έναν μαγικό τρόπο.
Χωρίς χαρτιά και ακριβοπληρωμένα σαχλά πανηγύρια.
Δυο φτάνουν. Είναι αρκετοί!
Πονάω πολύ!
Σκέφτομαι πως θα φύγεις μακριά μου και…
Ξέρεις;
Νιώθω μόνη.
Πολύ μόνη!
Όσο ποτέ ξανά!
Κάθομαι και από τα μάτια μου τρέχουν δάκρυα χωρίς να το θέλω.
Και αυτά πονάνε που δεν θα σε βλέπουν πια.
Η καρδιά μου σκίζεται.
Δεν ξέρω αν μπορώ να τα αποτυπώσω τόσο σωστά.
Η εικόνα μου όμως τα λέει όλα.
Μάλλον θα πρέπει να κλείσω.
Τα δάκρυα δεν αφήνουν να γράψω.
Πέφτουν και μουτζουρώνουν το «πως φεύγεις και με αφήνεις».
Δεν ξέρω αν έχω άλλο πια.
Δεν ξέρω τίποτα.
Ξέρω πως Σ’ αγαπάω και θα συνεχίσω.
Ξέρω πως θα προσπαθήσω να…
Δεν ξέρω τίποτα.
Βλακείες.
Πως φεύγεις και με αφήνεις;
