Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου.
Σε αγαπάω.
Όχι γιατί σε έχω ανάγκη.
Όχι γιατί σε χρειάζομαι για να αναπνέω και να ζω.
Σε αγαπάω για κάτι πιο απλό.
Γιατί δίπλα σου θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.
Γιατί δίπλα σου μαθαίνω πως δεν υπάρχει μόνο μαύρο και άσπρο.
Γιατί με έμαθες να διαβάζω όλες τις όψεις της ζωής.
Σε αγαπάω.
Γιατί ήσουν δίπλα μου στις λύπες μα κυρίως στις χαρές.
Γιατί είσαι ο πρώτος άνθρωπος που θέλω να επικοινωνήσω για να μοιραστώ την χαρά μου.
Σε αγαπάω γιατί είσαι εσύ.
Και είμαι εγώ.
Δυο άνθρωποι φαινομενικά αταίριαστοι μα μέσα τόσο ίδιοι.
Σε αγαπάω.
Γιατί με έμαθες να αγαπάω ακόμα πιο δυνατά, πιο αληθινά.
Σε αγαπάω.
Γιατί είσαι εσύ.
Και εσύ με κάνεις να προσπαθώ να φτιάξω ένα καλύτερο εγώ.
Σε αγαπάω.
Γιατί πάντα κυνηγούσα ένα άλλο “εδώ” και εσύ μου έκανες αυτό το “εδώ” πολύτιμο.
Σε αγαπάω.
Γιατί ενώ είσαι εκεί και εγώ εδώ, ξέρω πως πάντα θα είμαστε κάπου εδώ, γύρω γύρω.
Πάνω.
Κάτω.
Σε αγαπάω.
Γιατί με έκανες να αγαπήσω λίγο και εμένα.
Σε αγαπάω.
Για κάτι πιο απλό.
Γιατί απλά είσαι εσύ.
Ένα υπέροχο πλάσμα.
Σε αγαπάω.
Χωρίς γιατί.
Έτσι απλά.
