Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Θέλω μία μέρα να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι. Να ανοίξουμε τα φύλλα της τράπουλας που κουβαλάμε να δούμε ποιος έδωσε περισσότερα και ποιος πήρε τα λιγότερα. Θέλω να σε δω για μία στιγμή να χάνεις, να ρίξω μία κλεφτή ματιά στη ρυτίδα θυμού στο κούτελο σου τη στιγμή που σχεδόν θα παραδέχεσαι την ήττα σου.
Θέλω μία μέρα οι καρέκλες μας να είναι αντικριστές, να με κοιτάς στα μάτια και δίχως φόβο να μου λύσεις αυτό το “γιατί”. Ξεκάθαρα, ντόμπρα, όπως δεν είχες το σθένος να κάνεις μέχρι τώρα.
Θέλω να μου πεις πώς προέκυψε αυτό το φευγιό, δίχως σάλτσες και παρατράγουδα. Δεν θα κυλήσει ούτε δάκρυ, δεν θα ζητήσω εξηγήσεις. Δεν χρειάζεται κιόλας. Θα σταθώ στο ύψος των περιστάσεων χωρίς να τσαλακωθώ ούτε λεπτό. Θα τα δεις όλα στα μάτια μου, και την απόγνωση και την κραυγή που θέλει να βγει. Αν το καταλάβεις έχει καλώς, αλλιώς θα αντικρίσεις εκείνο το παγωμένο πρόσωπο το γεμάτο ψέματα.
Θέλω μία μέρα να κάτσουμε ξανά στο ίδιο τραπέζι, ο ένας απέναντι στον άλλον, εγώ να ρωτάω εσύ να απαντάς και το αντίστροφο. Και μόλις αυτή η κουβέντα μας τελειώσει να σηκωθείς και να φύγεις. Πρώτος, όπως άλλωστε κάνεις πάντα. Πάντα πρώτος τα παράταγες, έσκυβες το κεφάλι και έφευγες.
Δειλέ!
Θέλω μία μέρα να παίξουμε με χαρτιά ανοιχτά και φόβος κλειστούς.
Αντέχεις αυτή την παρτίδα;
