Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου
Αν με ρωτούσες τι θα ήθελα θα ήταν μια γωνιά μόνη μου, να κλάψω, να γελάσω, να υστεριασω και ύστερα πάλι από την αρχή.
Νιώθω πως το κουράγιο μου με έχει εγκαταλείψει εδώ και καιρό.
Παλεύω με θεούς και δαίμονες να σταθώ όρθια σε όποια αντίξοη κατάσταση έρχεται απρόσμενα μπροστά μου.
Προσπερνάω, προχωράω, ξεπερνάω και πάμε παρακάτω.
Παντού εμπόδια, επαναλαμβανόμενες ιστορίες.
Κουράστηκα με τους ανθρώπους, βαρέθηκα τα λόγια τους, τη συμπόνια και την κατανόηση τους.
Σιχάθηκα τις ψεύτικες σχέσεις, τα συνεχόμενα λάθη καλυμμένα με λάσπες από δικαιολογίες.
Αρνούμαι να συμβιβαστώ σε αυτό τον κόσμο που φτιάξατε.
Θα συνεχίσω να ζω σε εκείνο το δικό μου με μονόκερους, μωβ τεράστια δέντρα και ότι άλλο δεν αντιλαμβάνεται ένα πεζό μυαλό.
Δε θέλω άλλο μωρέ, δεν αντέχω να μη κοιμάμαι τα βράδια, δεν μπορώ να λειτουργώ με πρόγραμμα σαν ρομποτακι.
Κάποιο λάθος έχει συμβεί είμαι σίγουρη, δεν είμαι για τα μέτρα σας..
Είμαι για τα όνειρα μου.
