Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη
Σήμερα σε είδα μετά από καιρό. Μπορεί να μένουμε τόσο κοντά, να συχνάζουμε στα ίδια μέρη αλλά μετά τον χωρισμό μας σε έβλεπα μονάχα στα όνειρά μου. Ποτέ δεν διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας μετά το χωρισμό μας.
Σήμερα, όμως, τα πάντα συνηγορούσαν για να σε συναντήσω. Για να αρχίσει το παρελθόν μου να με στοιχειώνει ξανά.
Πέρασες από μπροστά μου βιαστικά, σχεδόν με ακούμπησε το χέρι σου. Ήσουν τόσο κοντά μου, τόσο δίπλα μου που μύρισα το άρωμα σου και οι μνήμες άρχισαν να ξεπηδούν από μέσα μου και να στροβιλίζονται σε έναν ξέφρενο χορό. Έκλεισα για μια στιγμή τα μάτια μου κι άφησα τον αέρα που άφηνες να με περιστοιχίζει, πήρα μια μεγάλη ανάσα και σε άφησα ξανά να μπεις μέσα μου.
Περίμενα αυτή η ανάσα να κρατήσει για πάντα και αυτή η στιγμή να μην τελειώσει ποτέ. Σε δευτερόλεπτα το άρωμά σου εξαϋλώθηκε. Άνοιξα τα μάτια και κοίταξα τριγύρω να σε βρω. Φοβόμουν πως, ίσως, σε φαντάστηκα, ίσως, κάποιος άλλος φορούσε το άρωμά σου και ο νους μου θέλησε να μου παίξει και πάλι περίεργα παιχνίδια. Δεν μπορεί, όμως, να κάνω τέτοιο λάθος. Άλλωστε οι πιο βαθιές μας αναμνήσεις είναι έντονα συνυφασμένες με οσμές και αρώματα. Κι αν μας απατάει το βλέμμα μας, οι μυρωδιές της μνήμης μας δεν μας προδίδουν ποτέ.
Άνοιξα τα μάτια και σε αναζητούσα. Δεν έκανα λάθος. Γύρισα το κεφάλι μου και σε κοιτούσα να απομακρύνεσαι. Έβλεπα τις σκιές μας να γίνονται ένα κουβάρι, να μπλέκονται και να αλλάζουν μορφή, όπως έκαναν κάποτε και τα κορμιά μας.
Πόσο πόνο μου δημιούργησες με την απουσία σου.
Πόσο πόνο μου δημιούργησες σήμερα με την παρουσία σου.
Οι λέξεις μέσα μου πνίγηκαν και δεν κατάφεραν να βγουν από το στόμα μου. Δεν μπόρεσα να σε φωνάξω. Δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.
Ώσπου με μιας εξαφανίστηκες από μπροστά μου τόσο βιαστικά και βίαια όπως αίφνης εμφανίστηκες. Κι έμεινα εδώ, στη γωνιά του δρόμου μόνη, να μυρίζω ότι απέμεινε από εσένα και να προσμένω ξανά τον ίσκιο σου να έρθει.
Αργείς;
