Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων στις φιλίες.
Αυτοί που τρέχουν, προλαβαίνουν, βοηθούν, μαζεύουν τα κομμάτια σου όταν διαλύεσαι.
Κι αυτοί που είναι μονίμως «απασχολημένοι», μονίμως άφαντοι, με ένα ανεξάντλητο ταλέντο στις υποσχέσεις που δεν είχαν ποτέ σκοπό να κρατήσουν. Τους ξέρεις. Είναι αυτοί που λένε «ό,τι χρειαστείς, εδώ είμαι». Και όταν χρειαστείς, εξαφανίζονται σαν να τους κατάπιε η γη.
Και μην πεταχτεί κανείς με το «οι φιλίες δεν είναι ανταποδοτικές». Δεν είναι, σωστά. Δεν κρατάμε τεφτέρι. Αλλά υπάρχει κάτι που λέγεται συνέπεια. Αν κάποιος ήταν εκεί για σένα σε κάθε στραβή, σε κάθε δράμα, σε κάθε «δεν αντέχω άλλο», το ελάχιστο που μπορείς να κάνεις είναι να μη γίνεσαι καπνός όταν έρθει η σειρά σου. Αν λες «θα είμαι εκεί», να είσαι. Όχι να παίζεις τον ανήξερο από την άλλη άκρη του τηλεφώνου.
Αυτό είναι το πρόβλημα των σχέσεων «πάνω χέρι – κάτω χέρι».
Το «πάνω χέρι» δίνει, στηρίζει, απλώνεται, σώζει καταστάσεις.
Το «κάτω χέρι» παίρνει, απολαμβάνει, υπόσχεται αόριστα και μετά θυμάται ότι «κάτι έτυχε» ή «δεν το κατάλαβε».
Δεν το κατάλαβες; Να στο κάνω απλό. Την επόμενη φορά που θα χρειαστείς, δε θα καταλάβω ούτε εγώ.
Και το καλύτερο; Όταν το «πάνω χέρι» κουραστεί και τραβήξει γραμμή, τότε το «κάτω χέρι» γίνεται ξαφνικά ειδικός στο δράμα.
«Τι έπαθες;», «Δεν είσαι όπως πριν», «Σε έχασα».
Όχι. Δε με έχασες. Με έχασες όταν νόμιζες ότι θα είμαι δεδομένη.
Λοιπόν, αγαπητά «κάτω χέρια», τα νέα είναι απλά. Τελείωσε.
Το «πάνω χέρι» κουράστηκε να κουβαλάει μόνο του.
Οι πόρτες κλείνουν. Οι ανοχές τελειώνουν. Τα παραμύθια δεν πουλάνε πια εδώ.
Αν έχεις μάθει να παίρνεις χωρίς να δίνεις, να ζητάς χωρίς να εμφανίζεσαι, να απαιτείς χωρίς να στέκεσαι, βρες αλλού κοινό.
Εδώ τελειώσαμε.
Και αν σε πείραξε που έμεινες απ’ έξω, μην ψάχνεις ενόχους.
Ψάξε τον λόγο.
