Γράφει η Φύλλιδα Γκούστη
Ήταν μικροί κι αδύναμοι αρχικά.
Έψαξαν κάπου να ακουμπήσουν, να σταθούν, μα μάταια.
Κι όλο τους το λάθος αυτό ήταν.
Που νόμισαν τους άλλους για τους ίδιους.
Πως επειδή αυτοί, θα νοιαζόντουσαν, όλοι θα νοιαζόντουσαν.
Πως επειδή εκείνοι όλα θα τα παραρούσαν -ακόμα και τους ίδιους- για τους άλλους
κι άλλοι έτσι θα καναν, μα μάταια.
Σε εκείνους τους άλλους λοιπόν, που λεηλάτησαν πάνω σε μια στροφή “αγάπης”.
Σε εκείνους τους άλλους που εξαφάνισαν κάθε ήχνος ανθρωπιάς,
Σε εκείνους τους άλλους που μίκραναν, που αδιαφόρησαν, που εξαπάτησαν, που χόρεψαν πάνω σε δανεικά συναισθήματα.
Σε εκείνους τους άλλους, που συναισθηματικά μα διαθέσιμα στάθηκαν, την ώρα όμως που λάμβαναν συναίσθημα περίσσιο με ανοιχτά χέρια και μυαλό…. κυρίως στρατηγικό μυαλό.
Σε εκείνους που εκμεταλλεύτηκαν καρπούς που δεν γέννησαν.
Σε εκείνους που χειραγώγησαν οτιδήποτε γνήσιο και αληθινό.
Σε εκείνους που έταξαν μα δεν τήρησαν.
Σε εκείνους που παρουσιάζονταν μα δεν το εννοούσαν.
Σε εκείνους που ξεγελάσανε ή που έστω έτσι νόμισαν, γιατί τόσοι ήταν.
Σε όλους αυτούς, τώρα αυτοί χρωστούσαν ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Όχι από ανάγκη.
Ούτε απο μαζοχισμό.
Ούτε από δουλοπρέπεια.
Μα επειδή όλοι εκείνοι, στάθηκαν αιτία,
αυτοί οι μικροί και αρχικά αδύναμοι,
να δυναμώσουν.
Να σταθούν στα δικά τους πόδια
και στις δικές τους πλάτες να ακουμπήσουν.
Να μεγαλώσουν, γιατί μέσα από το τίποτα ή μεγαλώνεις ή χάνεσαι.
Και αυτοί δεν χάθηκαν.
Αλχημιστικά τον πόνο αντέστρεψαν και είπαν ζωντανά παραδείγματα να γίνουν και για τους υπόλοιπους αυτούς του κόσμου, που βλεπώντας πως “γίνεται” μια μέρα θα αντιστρέψουνε και αυτοί την δική τους ζωή γιατί η ώρα των εκείνων, τελειώνει..
Όχι από εκδίκηση,
ούτε με κακία..
Μα επειδή το δίκαιο ήρθε η ώρα να φανεί.
Και επειδή το ξέρουνε και εκείνοι, πως κάπου, κάπως μια μέρα, το δίκαιο θα εδραιωθεί και πως τότε, άνθρωποι αν δεν γίνουν, αν δεν μετανοήσουν κι αν δεν ζητήσουν να συγχωρεθούν..
κάπως, κάπου.. για πάντα θα χαθούν..
