Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην ψάχνεις σημάδια παντού. Μην παλεύεις να κρατήσεις με το ζόρι ό,τι δεν κρατιέται. Μην παρακαλάς για ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να κάνουν με την αξία σου. Ό,τι είναι να μείνει, μένει γιατί είναι γραφτό. Κι ό,τι είναι γραφτό για σένα, ούτε ο διάβολος δεν το κλέβει. Όχι γιατί δεν προσπαθεί. Αλλά γιατί δεν μπορεί. Γιατί δεν του ανήκει. Γιατί δεν είναι στο χέρι του.
Το δικό σου, θα σε βρει. Θα καθυστερήσει, μπορεί. Θα σε κουράσει, μπορεί. Αλλά θα έρθει. Και θα μείνει. Όχι γιατί εσύ το κυνηγούσες με λύσσα, αλλά γιατί εκείνο ήξερε πού έπρεπε να πάει. Κανένας άνθρωπος, κανένα λάθος, κανένα εμπόδιο, δεν μπορεί να ακυρώσει αυτό που είναι δικό σου με ψυχή. Κι αν χαθεί κάτι, τότε δεν ήταν ποτέ δικό σου. Ήταν πρόβα. Ήταν μάθημα. Ήταν πέρασμα. Όχι προορισμός.
Σταμάτα να χάνεσαι στον πανικό του “μήπως το χάσω”. Αν ήταν για σένα, δεν θα το χάσεις. Κι αν το χάσεις, θα ξαναρθεί με άλλον τρόπο. Με άλλη μορφή. Με άλλο πρόσωπο. Ίσως πιο αργά, ίσως πιο ώριμο, ίσως εκεί που δεν το περιμένεις. Μα θα είναι το ίδιο νόημα. Η ίδια ψυχή. Ο ίδιος λόγος να πεις: “Για αυτό άξιζε να περιμένω”.
Δεν θα το εμποδίσει κανένας. Ούτε τα λάθη σου. Ούτε η καθυστέρηση. Ούτε το ότι δεν ήσουν “αρκετός”. Το γραφτό δεν έχει όρους. Έχει ρίζες. Και αντοχή.
Οπότε, μην αγχώνεσαι για ό,τι δεν έμεινε. Μην δίνεις αξία σε ό,τι έφυγε εύκολα. Μην σκας για εκείνους που σε εγκατέλειψαν με την πρώτη δυσκολία. Το δικό σου δεν θα φύγει ποτέ έτσι.
Και αν νιώθεις πως άργησε; Ίσως απλώς ήταν να έρθει όταν εσύ θα ήσουν έτοιμος να το αντέξεις.
