Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Ξέρεις πώς είναι. Το «καλό κορίτσι» δεν φεύγει εύκολα. Μένει. Υπομένει. Πονάει σιωπηλά και προσπαθεί ξανά και ξανά. Δίνει ευκαιρίες, ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν. Δίνει χρόνο, υπομονή, κομμάτια από την ίδια της την ψυχή. Μέχρι που μια μέρα, όλα αλλάζουν.
Όχι γιατί δεν σε αγαπάει πια. Αλλά γιατί αγάπησε επιτέλους τον εαυτό της πιο πολύ από το “μαζί” σας. Κι όταν το καταλάβει αυτό, δεν γυρίζει πίσω. Δεν αφήνει σημάδια στον δρόμο για να τη βρεις. Δεν αφήνει κενά για να επιστρέψεις.
Ίσως να μην το πίστευες ποτέ. Ίσως να την είχες δεδομένη. Γιατί, αλήθεια, ποιος φεύγει από έναν άνθρωπο που δίνει τα πάντα; Μα εκεί ακριβώς είναι το λάθος σου. Το «καλό κορίτσι» δίνει μέχρι να μην έχει τίποτα άλλο να δώσει. Και όταν το «τίποτα» γίνει το μόνο που νιώθει, τότε σηκώνεται και φεύγει.
Το χειρότερο; Δεν κάνει φασαρία. Δεν σπάει πιάτα, δεν φωνάζει. Φεύγει ήσυχα, με αξιοπρέπεια. Σου αφήνει τον χώρο σου, αλλά παίρνει μαζί της τον δικό της κόσμο. Και όταν το καταλάβεις, είναι ήδη πολύ αργά. Γιατί δεν φεύγει απλώς από το σπίτι, φεύγει από τη ζωή σου.
Ξέρεις, το «καλό κορίτσι» δεν κρατάει κακία. Απλώς σε αφήνει εκεί που της έδειξες ότι ανήκει: στο παρελθόν σου. Κι όσο κι αν θες να τη γυρίσεις πίσω, δεν θα το κάνεις ποτέ. Γιατί αυτή τη φορά, εκείνη κρατάει το τιμόνι. Κι εσύ; Εσύ έχεις μείνει να κοιτάς τον δρόμο που δεν οδηγεί πουθενά.
Κι όταν, κάπου μέσα σου, αναρωτηθείς τι πήγε στραβά, η απάντηση θα είναι απλή: το «καλό κορίτσι» κουράστηκε να παλεύει μόνη της. Και όταν φεύγει, δεν γυρίζει. Γιατί δεν χρειάζεται πια.
