Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Ένα πράγμα που καταλαβαίνεις μεγαλώνοντας, είναι ότι έναν άνθρωπο τον μαθαίνεις στα δύσκολα. Στη λιακάδα και στην ξαστεριά θα βρεις πολλούς να σου κάνουν παρέα. Τι γίνεται όμως στα ζόρια; Εκεί γίνεται το μεγάλο ξεσκαρτάρισμα. Κάποιοι θα σου πουν λόγια παρηγοριάς, άλλοι θα σου πουν ότι θα σε πάρουν τηλέφωνο σε λίγο και θα «ξεχαστούν», και άλλοι απλά θα σε παρατηρούν από μακριά για να δουν αν θα τα καταφέρεις.
Δεν τα μπορούν τα ζόρια όλοι, κυρίως όσοι δεν ενδιαφέρονται για σένα πραγματικά. Δεν είναι αφύσικο, απλά συμβαίνει. Σε έχουν συνηθίσει στο ρόλο του δυνατού και τους χαλάει να σε δουν σε έναν άλλο, πιο ανθρώπινο ρόλο. Επειδή όμως ο άνθρωπος, όσο δυνατός και αν είναι, έχει στιγμές που λυγίζει, πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός στην επιλογή όσων τον περιβάλλουν.
Τις επιλογές τις βρίσκουμε μπροστά μας στα δύσκολα. Εκεί θα φανούν οι σωστοί φίλοι που θα σου πουν: «Είμαι εδώ για σένα. Πάρε με όποτε θες και πες μου τι χρειάζεσαι». Στα δύσκολα θα φανούν οι «θα είμαι πάντα δίπλα σου», οι συγγενείς, οι σύντροφοι και, γενικότερα, όσοι ήταν εκεί όταν όλα ήταν καλά…
Γι’ αυτό, αν θέλετε να ευχηθείτε κάτι σε κάποιον, ευχηθείτε του πρώτα υγεία και ύστερα ανθρώπους αληθινούς, που θα τον αγαπούν και θα τον στηρίζουν στα εύκολα και στα δύσκολα.
Τόσο απλό και συνάμα τόσο σπάνιο!
