Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Με μια ματιά ξεκινά να γράφεται η ιστορία. Σε ένα κομμάτι καλοκαιριού μέσα στην καρδιά του χειμώνα που διανύει η ανθρωπότητα. Την αγνότητα της αγάπης όλοι μας έχουμε γνωρίσει, όλοι έχουμε υποκλιθεί στην παντοδυναμία της. Τι είναι όμως αυτό που τείνει να κάνει την αγάπη να ξεχωρίζει στις μέρες μας;
Η αντοχή στον χρόνο. Η διάρκειά της όταν καταλαγιάσει η φλόγα της αρχής. Η αγάπη είναι η κινητήρια δύναμη που ωθεί δύο ανθρώπους στην κοινή συμβίωση της καθημερινότητας, προσθέτοντας την τρυφερότητα, τη στοργή και ένα από τα γονιμότερα εδάφη της ευτυχίας.
Στην εποχή των εφήμερων σχέσεων που διανύουμε, η αγάπη έχει χάσει τη διάρκεια καθώς και τη σταθερότητά της. Το μυαλό βάλλεται από την παραπλανητική ευκολία του «μπορώ να τα έχω απλόχερα όλα», αδιαφορώντας για τον πραγματικό θησαυρό της αγάπης. Ο καθένας αναζητά οτιδήποτε γυαλίζει μέσα στα λασπόνερα της κοινωνίας, τι κι αν αυτό είναι η μελλοντική επίχρυση μοναξιά του.
Στο τέλος δεν χάνει μόνο την αγάπη που μπορεί να είχε μέσα στα χέρια του, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Όσο η ανθρωπότητα εκφυλίζεται, τόσο ανεβαίνει η αξία της αγάπης. Τυχεροί όσοι γνωρίζουν την αξία της και τη σημασία της απέναντι στον χρόνο. Άτυχοι όσοι πιστεύουν πως θα περιφέρεται πάντα μέσα στην αδιαφορία τους.
