Γράφει η Ευγενία Λαμπράκη
Δεν έχει σημασία πού πάμε.
Αεροπλάνο, λεωφορείο ή και πουθενά.
Αρκεί που είσαι εκεί.
Να με κρατάς χωρίς λόγια,
να διαβάζεις βιβλίο
κι εγώ να κοιμάμαι πάνω σου
σαν να ‘ναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.
Κι ίσως είναι.
Ίσως η τρυφερότητα
δεν φωνάζει, δεν φωτογραφίζεται,
μόνο συμβαίνει.
Σ’ ένα κάθισμα οικονομικής θέσης
που μετατρέπεται σε θρόνο
μόνο και μόνο επειδή υπάρχεις εσύ.
Δεν με νοιάζει ο προορισμός.
Με νοιάζει που δεν με σπρώχνεις όταν βαραίνω.
Που δεν ξεβολεύεσαι.
Που με σκεπάζεις με το βλέμμα σου
σαν να είμαι κάτι πολύτιμο.
Αυτή είναι η δική μου πολυτέλεια.
Το να με κρατάς.
Το να μην πετάω μόνη μου.
Και κάπως έτσι,
ανάμεσα σε σύννεφα και σελίδες,
καταλαβαίνω…
ότι δεν ψάχνω πια να φτάσω κάπου.
Γιατί σε βρήκα.
