Γράφει η Ναταλία Αργυροπούλου
Ένας φακός, ένα φως, μια αγκαλιά.
Όλα όσα ήμασταν εκείνη τη στιγμή.
Όχι για τον κόσμο.
Για εμάς.
Το φως μπαίνει λοξά, κόβει το σώμα μας σε ρίγες.
Σαν να λέει: τίποτα δεν είναι ολόκληρο, αν δεν ενώνεται με κάτι άλλο.
Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ πιο ολόκληρος,
απ’ τη στιγμή που σε έκλεισα πάνω μου και σε έβαλα στο κάδρο.
Δεν θέλω να σε θυμάμαι έτσι.
Θέλω να σε ζω έτσι.
Χωρίς φίλτρα, με φως και αλήθεια.
Όχι για να σε δείξω.
Για να σε κρατήσω.
Μέσα στα χέρια μου.
Μέσα στο κάδρο.
Μέσα στο «μαζί».
Μπορεί να ξεθωριάσει η εικόνα.
Αλλά το βλέμμα σου εκείνη τη στιγμή;
Ανεξίτηλο.
Σαν να με επέλεγες ξανά.
Χωρίς να μιλήσεις.
Χωρίς να κουνηθείς.
Μόνο να υπάρχεις.
Κι εγώ να σε κρατάω σαν απόδειξη πως
οι πιο μεγάλες στιγμές
είναι αυτές που δεν φωνάζουν.
Απλώς… αποτυπώνονται.
