Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Έτσι είμαι εγώ μου είπες.
Βλέπω τα μηνύματά σου και δεν σου απαντώ.
Έτσι είμαι εγώ μου έλεγες και τότε που παρακαλούσα για μια σου ματιά, για ένα άγγιγμα, για μια σου λέξη.
Αυτή είναι η αλήθεια, έτσι ήσουν.
Εγώ δεν είχα καταλάβει, δεν ήθελα να καταλάβω.
Ποτέ δεν μου είπες κάτι διαφορετικό,ποτέ δεν μου υποσχέθηκες κάτι στα λόγια.
Κι όταν το έτσι είμαι εγώ έσπασε κι έγινε κομμάτια, όταν άφησες τον εαυτό σου έστω για λίγες στιγμές κι ένιωσες, άρχισαν οι υποσχέσεις.
Υποσχέσεις έδιναν μόνο το μάτια σου, τις ώρες που ταξίδευαν μέσα στα δικά μου.
Υποσχέσεις μου δινε το κορμί σου τις στιγμές που χανότανε μέσα στο δικό μου.
Υποσχέσεις μου έδιναν οι χτύποι της καρδιάς σου την ώρα που με κράταγες στην αγκαλιά σου.
Όχι, δεν είσαι έτσι εσύ.
Γιατί μπορείς με τα λόγια σου να με κοροϊδέψεις, αλλά όλα τα υπόλοιπα δεν μου λέγανε ψέμματα.
Σκέφτηκα μήπως εγώ ήθελα να τα βλέπω έτσι, αλλά όχι μετά απο τόσα χρόνια πλέον ξέρω, φοβήθηκες.
Φοβήθηκες να σπάσεις τα δεσμά σου.
Φοβήθηκες να τα τινάξεις όλα στον αέρα και να φύγουμε μαζί.
Και οι φόβοι σου γίνανε δαίμονες και οι δαίμονες σε πήραν απο μένα.
Κι εγώ προσπάθησα. Προσπάθησα τους φόβους σου να πάρω μακριά.
Προσπάθησα να σου δείξω ποιός πραγματικά είσαι.
Προσπάθησα να σε σταματήσω αλλά δεν τα κατάφερα.
Ξέρεις τι φοβάμαι εγώ;
Φοβάμαι τη μέρα που οι φόβοι σου θα γίνουν άγγελοι ξανά και θα δεις τι πραγματικά έχασες.
