Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Σε αγαπάω. Σε αγαπάω βαθιά, αληθινά.
Και δεν έφυγα γιατί βαρέθηκα. Έφυγα γιατί εσύ δεν με αγαπάς όπως αρμόζει στον έρωτα. Με μια αγάπη βαθιά, αληθινή, που παίρνει μακρυά το παρελθόν και χτίζει ένα μέλλον όμορφο και μαζί, ενωμένοι. Γι αυτό έφυγα.
Γιατί το μαζί, μόνο εγώ το θέλω. Και δεν ντρέπομαι ξανά να σου μιλώ για όσα νιώθω.
Μπροστά στα μάτια μου είναι σαν να υπάρχει μια 24 ωρη οθόνη με εσένα και να σε βλέπω ασταμάτητα. Ακόμα και στον ύπνο μου σε βλέπω και σε νιώθω δίπλα μου. Και όχι ερωτικά. Δεν μου έλειψες ερωτικά. Και εννοώ το σεξ.
Μου λείπει όμως ανελέητα και αφόρητα η παρουσία σου. Όλο αυτό που είσαι και έχω μαγευτεί μέχρι το κόκκαλο, βαθιά μέσα μου. Αυτό μου λείπει.
Δεν ξέρω πώς θα το διαχειριστώ, νομίζω πώς η καρδιά μου θα πάψει να χτυπά όταν με βία θα πρέπει να σε βγάλω από μέσα μου. Με βία γιατί όταν η αγάπη είναι μονόπλευρη, πρέπει να πάψει να υπάρχει. Ο Θεός να με βοηθήσει για όταν έρθει εκείνη η στιγμή.. δεν αντέχω άλλα μάτια πάνω μου, ούτε και τα ψάχνω. Εσύ με ολοκλήρωνες και με ολοκληρώνεις στο καθετί.
Δεν θέλω τίποτα και κανέναν. Όλα εσύ μου τα έδινες. Τις ομορφότερες βόλτες, τις ομορφότερες ματιές, το ομορφότερο κρεβάτι, τις ομορφότερες διαμάχες. Δεν μπορείς να φανταστείς τί σημαίνεις για εμένα.
Δεν σου γράφω για να μου απαντήσεις. Ούτε περιμένω απάντηση, ούτε επιβεβαίωση. Σου γράφω γιατί αυτό νιώθω και αυτό θέλω να κάνω, για εμένα γράφω. Την ψυχή σου θέλω να φιλήσω… Αυτό.
