Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Υπάρχουν κάποιοι έρωτες, που σαν μικροί Χριστούληδες, κουβαλάνε τον σταυρό που με το έτσι θέλω, τους τον φορτώσανε οι άλλοι.
Υπάρχουν κι αυτοί οι έρωτες, που είναι ένοχοι στα μάτια σας, εκ των προτέρων.
Είναι κι αυτές οι αγάπες οι αιρετικές, οι καταραμένες, οι αφορισμένες, που πολεμάνε να αποδείξουν στους κριτές τους το αυτονόητο, ότι είναι το ίδιο αγάπες με όλες τις υπόλοιπες.
Υπάρχουν κάτι ζευγάρια, που για να είναι ζευγάρια, παίρνουν τους δρόμους, τα βουνά, και τις σπηλιές, σαν τα κυνηγημένα αγρίμια.
Είναι κάτι ζευγάρια, που δεν είναι λιγότερο ζευγάρια από όλους εσάς… για να μην σας πω ότι είναι περισσότερο ζευγάρια δηλαδή!
Υπάρχουνε που λέτε κι αυτά τα ζευγάρια, που δεν τους νοιάζει να σώσουν τα τομάρια τους, τους νοιάζει μόνο μην ο ένας γίνει άθελά του η αιτία για να πονέσει ο άλλος.
Υπάρχουν κάποιοι έρωτες ρε φίλε, που τους χωρίζουν χρόνια, μα τους ενώνει η δίψα τους.
Που τους χωρίζουν αριθμοί, μα τους ενώνουν πράγματα, που δεν θα έπρεπε να μετριούνται με αριθμούς.
Που τους χωρίζουν νούμερα, μα τους ενώνει η αγάπη.
Υπάρχουν και κάποια ζευγάρια, που ο ένας απ΄ τους δυο είναι ο “μεγάλος” κι ο άλλος είναι ο “μικρός”, άρα για όλους εσάς τους λογικούς, τους πρέπει η τιμωρία.
Ζευγάρια που έχουν διαφορά στην ηλικία, μα το θέλω τους το έχουν όμοιο.
Ζευγάρια που ντρέπονται να πούνε το όνομα του συντρόφου τους, κι έτσι το κρατάνε μυστικό, γιατί αν το πούνε, αλίμονο τους, ποιος τους γλιτώνει από τα νύχια σας!
Υπάρχουν κι αυτοί οι έρωτες, που δεν το επέλεξαν συνειδητά, απλά τους έτυχε να γίνουν έρωτες, μα τελικά, έτσι είναι οι έρωτες, δεν τους μετράς, δεν τους υπολογίζεις, σου συμβαίνουν έτσι από μόνοι τους.
Υπάρχουν οι έρωτες, που δεν μπορούν να εκφραστούν, γιατί αν εκφραστούν θα τους περιγελάσουν και θα τους κάνουν να ντραπούν.
Υπάρχουνε κι οι έρωτες, που έχουν διαφορά μόνο στην ηλικία, όμως σε όλα τα άλλα, είναι ακριβώς οι έρωτες που θα το ήθελες πάρα πολύ να σε είχε ευλογήσει ο Θεός και να τους ζήσεις.
Λοιπόν κριτές, καθώς πρέπειδες και κουνοδαχτυλάκιδες, ακούστε τώρα που έχω να σας πω κι εγώ κάτι..
Εκεί που η ψυχούλα σου ηρεμεί, που νιώθει καθαρή, περιποιημένη, συγυρισμένη, τακτοποιημένη, σε αυτήν την αγκαλιά θα πρέπει να κουρνιάζεις και δεν κοιτάς την ηλικία. Εκεί που λαχταράνε τα κορμιά κι εκεί που οι καρδιές σκιρτάνε, εκεί πρέπει να είσαι, κι όχι εκεί που γνώμονας είναι μονάχα η ηλικία. Εκεί που δυο άνθρωποι νιώθουν ευτυχισμένοι κι εκεί που ο ένας εγκρίνει αυτό που είναι ο άλλος θα πρέπει να είσαι, κι όχι εκεί που δίνουν έγκριση τα πιστοποιητικά σας.
Το καρκίνωμα του ηθικισμού σας έχει ήδη καταστρέψει ανθρώπους, για σκάστε λίγο λέω εγώ και δείτε τις καμπούρες σας.
