Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου
Δεν μοιάζει με έρωτα απ’ αυτούς που φωνάζουν. Δεν έχει εντάσεις, δράματα και τσακωμούς που αφήνουν την πόρτα μισάνοιχτη. Έχει σιωπές που γεμίζουν, βλέμματα που κουμπώνουν και δύο χέρια που συναντιούνται πάνω από έναν καφέ.
Είναι αυτή η στιγμή που ξυπνάς και δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο. Ούτε λουλούδια, ούτε μεγάλα λόγια. Μόνο εκείνον. Να σου φτιάχνει τον καφέ όπως τον πίνεις, χωρίς να χρειαστεί να ρωτήσει. Και να τον ακουμπάει δίπλα στον δικό του — απλά, φυσικά, σαν να είναι το πιο αυτονόητο πράγμα στον κόσμο.
Δεν ψάχνεις την τελειότητα. Ούτε τον έρωτα που θα σε σαρώσει. Θες εκείνον που θα σου κρατήσει το φλιτζάνι στα χέρια όταν τρέμεις, που θα κάτσει δίπλα σου αμίλητος όταν όλα μέσα σου φωνάζουν. Που θα γίνει ο πρώτος άνθρωπος της μέρας σου και ο τελευταίος πριν κοιμηθείς.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε δυο γουλιές και σ’ ένα άγγιγμα χωρίς λόγια, καταλαβαίνεις πως αυτό είναι. Αυτό είναι αγάπη. Όχι επειδή είναι φανταχτερή. Αλλά επειδή είναι αληθινή. Επειδή είναι απλή.
Επειδή δεν σε ρωτάει αν θα μείνεις. Σε κάνει να μην θέλεις να φύγεις.
Ένας καφές το πρωί. Δύο χέρια που συναντιούνται.
Και το «εμείς» που γεννιέται χωρίς θόρυβο.
Αλλά κρατάει. Γιατί βασίζεται σε ό,τι πιο σπάνιο υπάρχει:
Το να νιώθεις σπίτι, δίπλα σε έναν άνθρωπο.
