Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Υπάρχουν χωρισμοί που έχουν έναν ξεκάθαρο ένοχο. Μια προδοσία, ένα ψέμα, μια απουσία που έγινε συνήθεια. Είναι οι ιστορίες που, όσο κι αν πονάνε, προσφέρουν μια κάποια ανακούφιση: υπάρχει ένας λόγος να θυμώνεις, ένας άνθρωπος να κατηγορείς, μια εξήγηση να κρατηθείς από πάνω της όταν όλα τελειώνουν.
Και ύστερα υπάρχουν οι άλλες αγάπες.
Εκείνες που χάνονται χωρίς να φταίει κανείς.
Οι πιο ήσυχες και, ίσως γι’ αυτό, οι πιο δύσκολες απώλειες.
Γιατί πώς αποχαιρετάς κάποιον που εξακολουθεί να έχει μία θέση στην καρδιά σου; Πώς κλείνεις μια πόρτα όταν δεν προηγήθηκε καμία μεγάλη καταστροφή; Πώς πείθεις τον εαυτό σου ότι κάτι τελείωσε, όταν η αγάπη δεν έφυγε με θόρυβο αλλά με μικρά, σχεδόν αόρατα βήματα που ίσως «έπρεπε» να κάνει;
Μερικές φορές δύο άνθρωποι αγαπιούνται αληθινά, αλλά δεν καταφέρνουν να περπατήσουν προς την ίδια κατεύθυνση. Οι ανάγκες τους αλλάζουν, τα όνειρά τους μετακινούνται, οι φόβοι τους μεγαλώνουν διαφορετικά. Κανείς δεν κάνει λάθος. Κανείς δεν προδίδει. Κανείς δεν παύει να νοιάζεται.
Κι όμως, η απόσταση αρχίζει να δημιουργείται.
Όχι από αδιαφορία, αλλά από τη ζωή την ίδια ή τις επιλογές τους..
Είναι οι σχέσεις που αφήνουν πίσω τους τα περισσότερα «αν». Αν γνωριζόμασταν νωρίτερα. Αν είχαμε περισσότερο χρόνο. Αν ήμασταν λίγο πιο έτοιμοι. Αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Ένα ολόκληρο σύμπαν από πιθανότητες που δεν θα μάθουμε ποτέ αν θα μπορούσαν να σώσουν κάτι.
Ίσως γι’ αυτό αυτές οι ιστορίες πονάνε περισσότερο. Επειδή δεν υπάρχει θυμός για να σβήσει την τρυφερότητα. Δεν υπάρχει απογοήτευση αρκετά μεγάλη για να διαγράψει τις όμορφες αναμνήσεις. Υπάρχει μόνο η σιωπηλή παραδοχή ότι μερικές φορές η αγάπη, όσο αληθινή κι αν είναι, δεν αρκεί από μόνη της.
Κι όμως, δεν είναι αποτυχία.
Μας έχουν μάθει να πιστεύουμε ότι κάθε σχέση που δεν κράτησε για πάντα απέτυχε. Ότι το τέλος ακυρώνει όσα προηγήθηκαν. Αλλά ίσως να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Ίσως κάποιες αγάπες να έρχονται στη ζωή μας όχι για να μείνουν, αλλά για να μας αλλάξουν.
Να μας μάθουν πώς είναι να μας κοιτάζει κάποιος με καλοσύνη. Να μας θυμίσουν ότι μπορούμε να ανοιχτούμε, να εμπιστευτούμε, να νιώσουμε. Να αφήσουν μέσα μας ένα ίχνος που δεν σβήνει, ακόμη κι όταν οι δρόμοι χωρίζουν.
Και ίσως η μεγαλύτερη γενναιότητα να μην είναι να κρατήσεις μια αγάπη με κάθε κόστος, αλλά να την αφήσεις να φύγει όταν καταλαβαίνεις ότι δεν μπορεί πια να ανθίσει. Να αποδεχτείς ότι δεν χρειάζεται πάντα να υπάρχει ένας «κακός» για να γραφτεί το τέλος μιας ιστορίας.
Μερικές φορές δύο άνθρωποι συναντιούνται, αγαπιούνται βαθιά και ύστερα απομακρύνονται.
Όχι γιατί έπαψαν να έχουν αξία ο ένας για τον άλλον. Αλλά γιατί η ζωή έχει άλλα σχέδια και δεν τους… υπολόγισε σωστά.
