Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Μην αφήσεις κανέναν να σε πείσει ότι ο έρωτας πρέπει να είναι πάντα σοβαρός. Ότι για να μετράει, πρέπει να μοιάζει βαρύς, σχεδόν δραματικός. Όχι. Ο αληθινός έρωτας, αυτός που μένει, είναι αυτός που χωράει το γέλιο. Αυτός που σε κάνει να ξεκαρδίζεσαι πάνω σε ένα κάθισμα αυτοκινήτου, να μη σε νοιάζει αν ακούγεσαι δυνατά, να μη σκέφτεσαι ποιος θα σε δει.
Είναι εκείνος που θα σου πει την πιο αστεία ατάκα την ώρα που θες να τσακωθείς. Που θα σου τραβήξει το χέρι για να σε φέρει πιο κοντά, όχι για να σε καθησυχάσει, αλλά για να σου θυμίσει ότι το «μαζί» είναι πιο σημαντικό από το ποιος έχει δίκιο. Είναι αυτός που ξέρει να σε κάνει να χαλαρώνεις όταν όλα γύρω δείχνουν να σε πνίγουν.
Στο τέλος της μέρας, αυτό έχει αξία. Να μπορείς να γελάς με την καρδιά σου. Να τον κοιτάς και να νιώθεις πως για όσο κρατάει αυτή η στιγμή, δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να σε βαραίνει. Καμιά παλιά πληγή, κανένα «πρέπει», καμία ανασφάλεια.
Μην υποτιμάς αυτό που νιώθεις όταν γελάς έτσι. Γιατί μπορεί να φαίνεται απλό, αλλά είναι το πιο σπάνιο. Οι άνθρωποι που καταφέρνουν να σε κάνουν να ξεχνάς όλα τα υπόλοιπα δεν έρχονται συχνά. Κι όταν έρθουν, το καταλαβαίνεις. Γιατί δίπλα τους δεν προσποιείσαι τίποτα.
Αυτόν τον έρωτα να κρατήσεις. Τον έρωτα που είναι ελαφρύς, όχι επιπόλαιος. Που είναι αληθινός χωρίς να γίνεται φορτίο. Που ξέρει να χωράει και το πάθος και την τρυφερότητα, αλλά κυρίως το θάρρος να γελάς δυνατά.
Γιατί όταν τελειώσουν όλα τα μεγάλα, το μόνο που θα μείνει θα είναι οι στιγμές που ήσουν ο εαυτός σου. Κι αν βρεις κάποιον να γελάς μαζί του έτσι, κράτα τον. Είναι σπάνιο δώρο.
