Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Όταν δεν ρισκάρεις, δεν χάνεις.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να μην κερδίζεις κιόλας.
Στήνεις μια ζωή που μοιάζει τακτοποιημένη. Σωστή. Προβλέψιμη. Ξυπνάς, δουλεύεις, μιλάς, γελάς όσο χρειάζεται. Κινείσαι μέσα σε μια ρουτίνα που δεν σε πληγώνει, αλλά δεν σε συγκινεί κιόλας. Κι αυτό το λες ισορροπία. Το βαφτίζεις ηρεμία. Το παρουσιάζεις σαν επιλογή.
Μόνο που μέσα σου ξέρεις.
Ξέρεις ότι απλώς απέφυγες το ρίσκο.
Γιατί το ρίσκο έχει κόστος. Έχει πιθανότητα να χάσεις, να εκτεθείς, να αποτύχεις. Να πεις «σ’ αγαπώ» και να μην στο πουν πίσω. Να φύγεις από κάτι ασφαλές και να βρεθείς στο κενό. Να εμπιστευτείς και να προδοθείς. Κι εσύ δεν άντεχες άλλη απώλεια. Δεν άντεχες άλλη ρωγμή.
Κι έτσι έμαθες να κρατιέσαι.
Να μετράς. Να φιλτράρεις. Να προστατεύεσαι.
Μόνο που αυτή η προστασία δεν έχει μόνο τείχη. Έχει και όρια. Και μέσα σε αυτά τα όρια, όσο κι αν νιώθεις ασφαλής, κάτι λείπει. Μια ένταση. Ένα χτύπημα στην καρδιά που να σε ξυπνάει. Μια στιγμή που να σου θυμίζει ότι είσαι ζωντανός και όχι απλώς λειτουργικός.
Γιατί η ζωή δεν γράφεται στις σίγουρες επιλογές.
Γράφεται εκεί που φοβάσαι και παρ’ όλα αυτά πας.
Εκεί που εκτίθεσαι χωρίς εγγυήσεις. Εκεί που ρισκάρεις να χάσεις, αλλά δίνεις στον εαυτό σου την πιθανότητα να κερδίσει κάτι που δεν είχες καν φανταστεί. Κάτι αληθινό. Κάτι δικό σου.
Κι όμως, εσύ έμεινες λίγο πιο πίσω.
Εκεί που δεν κινδυνεύεις. Εκεί που όλα είναι ελεγχόμενα.
Και ναι, δεν έχασες.
Αλλά πες την αλήθεια… έζησες;
Γιατί υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να επιβιώνεις και στο να ζεις. Κι αυτή η διαφορά λέγεται ρίσκο. Λέγεται απόφαση. Λέγεται «πάω» ακόμα κι όταν δεν ξέρω πού θα βγάλει.
Κι αν τελικά χαθείς;
Τουλάχιστον θα έχεις υπάρξει.
Γιατί το πιο επικίνδυνο δεν είναι να χάσεις.
Είναι να βολευτείς σε κάτι που απλώς μοιάζει με ζωή… και να μην καταλάβεις ποτέ πόσα μπορούσες να είχες νιώσει.
