Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτά τα λουλούδια.
Που φυτρώνουν ανάμεσα σε πέτρες.
Που δεν είχαν τίποτα να τους θρέψει, κι όμως άνθισαν.
Όχι επειδή τους βοήθησε ο κόσμος — αλλά επειδή δεν τους λύγισε.
Δεν ήταν εύκολο.
Τίποτα γύρω τους δεν ήταν φιλικό.
Σκληρότητα, σιωπές, τοίχοι.
Και μέσα σ’ όλα αυτά, μια μικρή καρδιά που αποφάσισε να ζήσει.
Να βγάλει χρώμα,
να βγάλει ζωή,
να γίνει φωνή εκεί που όλοι σιώπησαν.
Αυτό είναι το πείσμα που θαυμάζω.
Το πείσμα του ανθρώπου που δεν έχει τίποτα,
κι όμως δίνει.
Που δεν περιμένει τις ιδανικές συνθήκες.
Που δεν διαλέγει το πότε και το πού.
Απλώς στέκεται.
Και συνεχίζει.
Ανάμεσα σε πέτρες,
σε ραγίσματα,
σε αδιάφορους χειμώνες —
ανθίζει.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν φασαρία.
Δεν απαιτούν θαυμασμό.
Απλώς υπάρχουν.
Και σ’ αυτό το «υπάρχω ακόμα»,
κρύβουν όλη τη δύναμη του κόσμου.
