Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Το “μαζί” δεν είναι λέξη.
Είναι απόφαση.
Κι αν με ρωτάς, δεν είναι για τους εύκολους. Ούτε για τους ρομαντικούς του καναπέ.
Το “μαζί” ιδρώνει.
Ξενυχτάει.
Σκάβει να βρει άκρη όταν όλα δείχνουν χαμένα.
Δεν είναι πάντα όμορφο. Δεν είναι πάντα δίκαιο. Αλλά είναι αληθινό.
Θέλει να χτίζεις με το χέρι, όχι με προσδοκίες.
Να μαθαίνεις πώς αγαπιέται ένας άνθρωπος και να του το δείχνεις.
Όχι όταν όλα πάνε καλά, αλλά όταν γκρεμίζονται.
Θέλει να σκύβεις και να διορθώνεις.
Να ζητάς συγγνώμη χωρίς να νιώθεις “λιγότερος”.
Να μένεις στα δύσκολα, όχι για να λες “δεν έφυγα”,
αλλά γιατί μέσα σου ξέρεις πως εκεί ανήκεις.
Το “μαζί” θέλει να ιδρώνεις την αγάπη μέχρι να γίνει ανάσα.
Να την κουβαλάς στα χέρια σου όταν εκείνη δεν μπορεί.
Και να της θυμίζεις ότι εδώ, είναι ασφαλής.
Δεν είμαι τέλειος.
Ούτε το παίζω σωτήρας.
Αλλά άμα σου πω “μαζί”, να ξέρεις το εννοώ.
Και θα το παλέψω με ό,τι έχω.
Μέχρι τέλους.
