Γράφει η Ιωάννα Ανδριανού
Την πέρασες για δεδομένη.
Γι’ αυτήν που θα είναι εκεί.
Που θα περιμένει να ωριμάσεις.
Που θα κάνει τα στραβά μάτια, θα δικαιολογεί, θα μαζεύει πίσω σου.
Μέχρι που το παράκανες. Και το παιχνίδι γύρισε.
Κι όταν εκείνη αποφάσισε να μπει στο γήπεδο για τα καλά,
δεν σε ήθελε ούτε στον πάγκο.
Σε άφησε στην εξέδρα να κοιτάς.
Όχι γιατί την πλήγωσες. Αυτό το ξεπέρασε.
Αλλά γιατί την υποτίμησες.
Νόμιζες πως όσο την πληγώνεις, τόσο θα προσπαθεί.
Όσο την απορρίπτεις, τόσο θα σε θέλει.
Μα η έξυπνη γυναίκα, φιλαράκι, κάποια στιγμή βαριέται να κυνηγάει χαμένους πόντους.
Και τότε αλλάζει τακτική.
Δεν μιλάει πια.
Δεν εξηγεί.
Δεν παρακαλά.
Παίζει.
Και παίζει καλύτερα από σένα.
Την ώρα που εσύ μετράς χαμένες ευκαιρίες,
εκείνη φτιάχνει δίδυμο με άνθρωπο που ξέρει τι είναι πάσα και τι είναι συνεργασία.
Που δεν της πετάει την μπάλα στα μούτρα για να νιώσει “άντρας”.
Που δεν τη θέλει να καλύπτει την άμυνα, αλλά να παίζει μαζί του επίθεση.
Την ώρα που εσύ σκέφτεσαι πώς να γυρίσεις,
εκείνη δεν θυμάται καν πώς είναι να σε περιμένει.
Γιατί όταν μπεις στην κερκίδα,
δεν έχεις πια λόγο στο ματς.
Και να θες να ζητήσεις μεταγραφή,
είναι αργά.
Το συμβόλαιό σου έληξε όταν της έδειξες πως για σένα ήταν απλώς ένα παιχνίδι.
