Γράφει η Κική Μαυράκη
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ψάχνουν αγάπη.
Ψάχνουν θύματα.
Σου λένε «θέλω αλήθεια» και όταν τη δώσεις, σε κατηγορούν που δεν τους χάιδεψες τα αυτιά.
Σου λένε «ψάχνω εμπιστοσύνη» και με το που αφεθείς, φροντίζουν να σε κάνουν να το μετανιώσεις.
Δεν τους νοιάζει να χτίσουν κάτι.
Τους νοιάζει να πατήσουν πάνω σε ό,τι εσύ έχεις ήδη χτίσει.
Να μπουν στην ψυχή σου, όχι για να ζεσταθούν, αλλά για να σβήσουν το φως.
Αν τους δώσεις χρόνο, σου λένε «δεν είμαι έτοιμος».
Αν τους δώσεις χώρο, τον καταπατούν.
Αν τους δώσεις όρια, τολμούν να σε πουν σκληρό.
Και την ώρα που τους μιλάς με αγάπη, αυτοί μετράνε πού θα χτυπήσουν πιο εύστοχα με την κακία τους.
Δεν είναι αθώοι. Ούτε παράξενοι.
Είναι επικίνδυνοι.
Γιατί δεν σε πληγώνουν επειδή δεν σε καταλαβαίνουν,
σε πληγώνουν επειδή μπορούν.
Δεν θα τους αλλάξεις.
Ό,τι κι αν δώσεις, όσο και να σκύψεις, όση κατανόηση κι αν επιστρατεύσεις.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν ψάχνουν σύνδεση.
Ψάχνουν έξοδο κινδύνου απ’ τον εαυτό τους.
Κι εσύ είσαι απλώς η επόμενη έξοδος.
Το επόμενο «φιλοξενείο» να ξεράσουν τον εσωτερικό τους βούρκο.
Φύγε.
Πριν σε πείσουν πως η δική σου αγάπη είναι το πρόβλημα.
Πριν γεμίσεις από ενοχές για συναισθήματα που ήρθες απλώς να προσφέρεις.
Πριν καταλήξεις να καθαρίζεις τοξικότητες που δεν σου ανήκουν.
Δεν θα αλλάξουν.
Κι εσύ δεν γεννήθηκες για να μαζεύεις τα ψυχικά σκουπίδια των άλλων.
