Γράφει η Άρτεμις Βαμβουνάκη
Τα μεγαλύτερα απωθημένα φώλιασαν βαθιά μέσα στη ψυχή και παρέμειναν εκεί ωσότου κοπάσει το βουητό τους, ωσότου οι ερινύες σταματήσουν και δεν έζησαν μα πνίγηκαν στα «πρέπει» και στα μη.
Θάφτηκαν στα μεγάλα «όχι», παρέμειναν ανεκπλήρωτα, αβοήθητα και εγκαταλείφθηκαν σαν άχρηστα χαρτιά στα συρτάρια του μυαλού και της λογικής.
Αμπαρώθηκαν με κλειδιά και λουκέτα εκεί που ο νους και η καρδιά δεν τα φτάνει. Πλάγιασαν στα καταφύγια του νου , στα υπόγεια μονοπάτια του και κρύφτηκαν από το φως της μέρας. Ανεκπλήρωτα θέλω, έρωτες , πάθη πνίγηκαν και βούλιαξαν στο σκοτάδι.
Τα μεγαλύτερα απωθημένα ποτέ τους δε χόρεψαν, μονάχα ταξίδεψαν κρυφά και καταδικασμένα.Ποτέ τους δεν αισθάνθηκαν το άγγιγμα στο σώμα, το καυτό φιλί, την ανάσα να καίει.
Τα μεγαλύτερα απωθημένα έμειναν παρατηρητές καρδιοχτυπώντας τη δική τους αιώνια λύτρωση. Ποτέ τους δε τραγούδησαν τρανταχτά , δεν έκαναν έρωτα μονάχα βυθίστηκαν στη θάλασσά τους δίχως να γνωρίζουν κολύμπι.
Κλείστηκαν, θάφτηκαν να μη τα βρει κανείς , να μη ξετρυπώσουν και δε κάνει.
Τα μεγαλύτερα απωθημένα κλειδώθηκαν στα συρτάρια του μυαλού και της λογικής.
