Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Εμένα κορίτσι μου, ο έρωτάς μου γεννήθηκε αναρχικός, χωρίς να ξέρει από λογική και χωρίς να υποκλίνεται σε “πρέπει”.
Μόνο μπροστά σου ξέρει να γονατίζει και να στα δίνει όλα. Όλα, πολύ.
Γιατί ο δικός μου ο έρωτας, δίνεται. Δεν δίνει. Απαιτεί, δεν απαιτείται. Δεν επαιτεί.
Κι όταν σου λέω το “σ’αγαπώ” σημαίνει πως σ’αγαπώ μέχρι το τέλος, κι όταν σου λέει το “θα σε περιμένω”, σημαίνει πως θα είμαι εκεί. Όποια στιγμή.
Γιατί έτσι σ’ερωτεύτηκα.
Κι ακόμα κι όταν σε χάνω, δεν χάνω..
Γιατί στα μάτια σου, έχω δει το “κι εγώ”, που δεν ξεστόμισες.
Γιατί ό,τι ήταν να ξέρω για εσένα, μου το είπε το πρώτο μας φιλί.
Γιατί εκείνο το πρωί, σου είχα πει, πως το δικό μου “μαζί”, δεν έχει ανασφάλεια.
Θα σε περιμένω λοιπόν, στην γνωστή γωνία.
Κι ό,τι έχουμε να πούμε, θα τα πει άλλο ένα φιλί.
Κι όλα θα ξεκινήσουν από την αρχή.
