Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Τι τις θες ρε κόσμε τόσες άδειες γλώσσες;
Γυρνάει αυτός ο στίχος από χθες στο μυαλό μου.
Πόσες άδειες γλώσσες, πόσες κενές λέξεις, πόσα κούφια λόγια χρησιμοποιείς για να κρύψεις την αλήθεια σου;
Πόσο φοβάσαι να πεις εκείνα τα ξεκάθαρα “σ’αγαπώ”, εκείνες τις ξεχασμένες από το χρόνο “συγγνώμες”, πόσες άχρηστες λέξεις χρησιμοποιείς για να κρυφτείς πίσω τους και να μην φωνάξεις “μείνε”!
Μάθαμε τις λέξεις να τις ντύνουμε, να τις στολίζουμε, μόνο που δεν μάθαμε να τις ξεγυμνώνουμε.
Να τις αφήνουμε μόνες, χωρίς τίποτα περιττό γύρω τους. Δεν χρειάζεται να εντυπωσιάσεις. Δεν χρειάζεται να δημιουργήσεις πομπώδη νοήματα και βαρύγδουπα τσιτάτα. Αρκούν τα λίγα, τα απλά και τα αληθινά.
Σ’αγαπάω. Μόνο. Πάντα.
Συγγνώμη. Μου λείπεις. Μείνε.
Εδώ.
Τόσο απλές, τόσο απλά.
Μην χάνεσαι στην βαβέλ των κρυφών νοημάτων και των λέξεων. Είναι όλα απλά κι εσύ τα κάνεις δύσκολα.
Ποιος σου λείπει; Ποιον αγαπάς; Τι δεν έχεις πει ακόμα;
Είσαι λίγες λέξεις μακριά.. πες τες!!
