Show me the story, γράφει..
Πού πάνε οι μέρες που περνάνε και μου λείπεις ρε μπαμπά;
Εκείνες οι στιγμές που σε χρειάστηκα κι ήσουν εδώ, με την απουσία σου.
Εκείνες οι κουβέντες που δεν έγιναν, κι εκείνα τα σ’αγαπώ που δεν ειπώθηκαν παρά μόνο όταν ήταν αργά πια κι εσύ έφευγες εκείνο το μεγάλο ταξίδι..
Πού πάνε οι μέρες που φεύγουν ρε πατέρα;
Πού πάνε οι μέρες που δεν χαμογελάσαμε; Που δεν γελάσαμε μέχρι δακρύων, που δεν κλάψαμε μαζί..
Πού πήγα κι εγώ έστω και χωρίς την εμπιστοσύνη σου;
Χωρίς την πίστη σου σε εμένα;
Σε ευχαριστώ για το μάθημα ρε μπαμπά..
Για όλα εκείνα που μου έμαθες είτε με το να είσαι παράδειγμα προς μίμηση είτε προς αποφυγή..
Δεν έχει σημασία, γιατί η δική μου αγάπη, ήταν ατόφια.
Κι η δική μου αποδοχή, είχε μέσα όλη την αγάπη, όλο το νοιάξιμο κι όλη τη συγχώρεση που χρειαστήκαμε κι οι δυο.
Και τώρα.. τώρα θα σου πω πως σ’αγάπησα για όλα όσα ήσουν, ακόμα και για εκείνα που οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να αγαπούν.
Αλλά τέτοιο πάπλωμα φτιάχτηκα εγώ πατέρα. Από εκείνα που αγκαλιάζουν αγίους και αμαρτωλούς.. θήτες και θύματα..
Δύσκολο πάπλωμα, μα μοναδικό!
Κι ας μην το κατάλαβες..
