Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Άκου, δεν είναι πια θέμα να σκάβω για κάθε μικρό σημάδι που ίσως να κρύβει κάποιο «σε νοιάζομαι» ή «σε σκέφτομαι». Όταν ήρθαν εκείνες οι ατελείωτες ώρες αναστροφής, δεν με έκαναν να καταλάβω κάτι ουσιαστικό – απλώς με έκαναν να αναρωτιέμαι αν αξίζει να ψάχνω πάντα. Τώρα πια, ξέρω ότι δεν χρειάζεται να το βρω σε ασαφή δείγματα.
Αυτά που μου έλεγες, τα τυχαία βλέμματα, τα διστακτικά φιλί και εκείνα τα μικρά σημάδια αγάπης, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά σκιά από μια πραγματικότητα που δεν ήθελες να μου δείξεις. Έμαθα να μην επιζητώ τα μικρά “σημάδια”, γιατί όταν ο αληθινός τύπος δεν φανερώνει το αληθινό του συναίσθημα, τότε όλα γίνονται απλώς χρώματα που ξεθωριάζουν με το χρόνο.
Τώρα, δεν ψάχνω να αποκρυφτώ μέσα στις υποσχέσεις που σπάνε σαν παγωτά στον ήλιο. Αντίθετα, θέλω να νιώσω την παρουσία σου σε κάθε στιγμή, να δω την αληθινή σου διάσταση χωρίς τα κρύβη, χωρίς τις ατέλειες που κρύβεις πίσω από ένα ψεύτικο «είμαι εδώ». Δεν έχω πια χρόνο για τα υποδείγματα και τις σκέψεις που δεν έχουν ουσία.
Όταν κάποτε σε έψαχνα σε κάθε μικρή λεπτομέρεια, πιστεύοντας πως τα “σημάδια” θα μου έλεγαν την αλήθεια, τώρα ξέρω πως η αλήθεια σου δεν κρύβεται στα ανεπαρκή δεικτικά. Η αλήθεια είναι στο πώς στέκεσαι μπροστά μου χωρίς μανδύα, στο πως δεν καταφεύγεις σε κλισέ και παρατσούκλια για να μου δείξεις ότι νοιάζεσαι. Εσύ είσαι ο τύπος που, όταν μιλάμε με τα μάτια, δεν αφήνει χώρο για διπλές ερμηνείες.
Δεν μου χρειάζονται πια τα αχνά σημάδια, γιατί τώρα καταλαβαίνω πως το αληθινό συναίσθημα δεν χρειάζεται να κρυφτεί. Τώρα ξέρω πως ο πραγματικός σου χαρακτήρας φαίνεται στην αυθεντικότητα και στην παρουσία σου εδώ και τώρα.
Από σήμερα και πέρα, δεν ψάχνω να συλλέγω στίγματα που δεν λένε τίποτα. Θέλω να νιώσω τη δύναμη σου, τη σκληρή αλήθεια σου – και αν μπορείς να μου δείξεις ότι είσαι πραγματικά παρών, τότε θα ζήσουμε την αληθινή μας στιγμή. Τώρα πια, δεν χρειάζομαι υποσχέσεις. Ξέρω τι αξίζει, και ξέρω ότι αν είσαι εσύ, όλα έχουν νόημα.
