Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Περνάνε τα χρόνια και ο χρόνος κυλάει γρήγορα απότομα, φευγαλέα σα να μη προλαβαίνεις να ζήσεις., Δε σταματάει, δε σε περιμένει. Δε κάνει στάση και συνεχίζει χωρίς να σε ακουμπήσει. Περνάει από πάνω σου σα σίφουνας, σαν αστραπή, σα μπόρα που πέρασε γρήγορα και χάθηκε, αλλά όταν όμως βρεις τον άνθρωπο σου σταματάει, εκεί, σε εκείνη τη στιγμή που τον αντικρίζεις! Σε εκείνα τα δευτερόλεπτα που λες, εδώ είμαστε και μένεις, αψηφώντας το καιρό και ότι είχες ζήσει μέχρι τότε.
Εκεί που όλα σου φαίνονται ξαφνικά αλλιώς. Που τα σύννεφα του ουρανού παίρνουν ένα άλλο χρώμα, αλλιώτικο, διαφορετικό, αλλάζουν σχήμα και φτιάχνουν εκείνο της καρδιάς εξαφανίζοντας τη βροχή για μια ζωή.
Εκεί που ο ουρανός πλάθει ιστορίες για ερωτευμένους και η πλάση όλη ανθίζει και μυρίζει αγάπη.
Εκεί που τα συναισθήματα μεγεθύνονται και οι σειρήνες στα αυτιά σου φωνάζουν το όνομα της αγάπης και παίρνουν όρκο βαρύ να κρατήσει για πάντα. Που η λέξη έρωτας μπροστά στην αγάπη σταματά και αρχίζουν μαζί ξανά από την αρχή για να κάνουν εκείνο τον υπέροχο συνδυασμό του πάθους και της έλξης για να μπορούν να ζήσουν μαζί αιώνια.
Εκεί που οι ψυχές συναντιόνται και το μέσα τους ακούει μια φωνή να φωνάζει τα καταφέραμε, φτάσαμε στο προορισμό μας σα να περίμεναν από καιρό τη σύμπτυξη.
Εκεί που όλα μοιάζουν καλοκαίρι ξεχνώντας το χειμώνα, όσες φορές και αν έρθει.
Εκεί που το χαμόγελο μένει χαραγμένο στα χείλη σα να χτυπούν χαρμόσυνα οι καμπάνες δυνατά.
Εκεί που η λέξη μίσος, πόλεμος, εχθρός αντικαθίστανται αμέσως με τις λέξεις αγάπη, Ειρήνη, φιλία.
Εκεί που δεν υπάρχει τέλος παρά μόνο στιγμές που εκλιπαρείς να ζήσεις αναπληρώνοντας ότι είχες χάσει μέχρι τώρα.
Ο χρόνος σταματάει. Σε μια λέξη. Σε μια στιγμή. Σε μια κραυγή. ΑΓΑΠΗ
