Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Κι όσοι νομίζουν πως ο μέσος άντρας ψάχνει γκόμενες έξαλλες, τρέλα μωρά, και γυναίκες μοιραίες. Πως ψάχνει μόνο κάτι ωραίο απ’ έξω, κι αυτό του φτάνει…
Δεν ξέρουν καθόλου τους άντρες θα τους πω εγώ.
Γελιούνται!
Ο μέσος άντρας καμάρια μου, όλη μέρα έξω τρώει ξύλο, δίνει μάχες, με δουλειές, άγχος, ανθρώπους, υποχρεώσεις.
Καταπίνει λόγια, κάνει πίσω, κρατιέται, αντέχει.
Τον θέλουν όλοι δυνατό.
Τον θέλουν σωστό.
Τον θέλουν εκεί.
Μα όταν επιτέλους γυρνάει σπίτι, δεν γουστάρει καθόλου μια μάχη ακόμα.
Δεν γουστάρει να μπαίνει μέσα και να σφίγγεται και να πρέπει να απολογηθεί για κάθε βλέμμα, για κάθε σιωπή, για κάθε κούραση.
Δεν θέλει άλλη ένταση ο φουκαράς.
Άλλη φασαρία.
Άλλο “δείξε μου”.
Γουστάρει, σου λέω, μια γυναίκα που να τον ησυχάζει.
Και δεν λέω να μην έχει χαρακτήρα η γυναίκα φυσικά.
Ούτε να μην έχει φωνή κι άποψη.
Λέω να μην είναι απέναντι του.
Να είναι μαζί του.
Να μπορεί να κάτσει δίπλα της και να μην χρειάζεται να παίζει ρόλο.
Να μη χρειάζεται να είναι συνέχεια ο δυνατός.
Να μπορεί να πει “κουράστηκα ρε μαλάκα” χωρίς να νιώθει λίγος.
Να μπαίνει σπίτι και να είναι σπίτι ρε πούστη μου, κι όχι πεδίο μάχης.
Όχι δικαστήριο.
Όχι διαγωνισμός για το ποιος κουράστηκε πιο πολύ ή ποιος τον έχει μακρύτερο.
Και να ξέρεις και κάτι άλλο φίλε μου;
Ο άντρας δε δένεται εκεί που περνάει πιο έντονα. Δένεται εκεί που ανασαίνει.
Κι όταν βρει μια γυναίκα που του δίνει αυτή την ηρεμία, δεν τη λέει βαρετή.
Τη λέει σπίτι!
Και δυστυχώς, σπίτι αδερφέ μου, δεν βρίσκεις εύκολα σήμερα.
