Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Αρκετές σχέσεις ακολουθούν μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Από την εξιδανίκευση στην συνήθεια, τη ρουτίνα και τελικά την “απαξίωση” που φέρνει και το χωρισμό. Συνήθως οι άνθρωποι στην αρχή ενθουσιάζονται και αρχίζουν τα μεγάλα λόγια και τις βαρύγδουπες δηλώσεις του στυλ: «πρώτη φορά νιώθω έτσι!», «με καμία άλλη σχέση μου δεν ήμουν έτσι», «είσαι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί» και άλλα συναφή.
Το περίεργο είναι ότι αυτά δεν είναι ψέμματα. Όντως αυτοί που τα λένε τα πιστεύουν. Η αρχή της σχέσης είναι ο “μήνας του μέλιτος” που όλοι προσπαθούν να δείξουν τον καλύτερό τους εαυτό και αρκετές φορές υπερβάλλουν.
Τι γίνεται λοιπόν και πολλά ζευγάρια χωρίζουν; Πού πάνε όλα αυτά τα μεγάλα λόγια και ο τρόπος που ένιωθαν; Πολύ απλά ξεχνιούνται ή πιο κυνικά τα “καταπίνει” η ρουτίνα. Ξαφνικά αυτός ή αυτή που βλέπεις μπροστά σου, δεν σου προκαλεί τα ίδια συναισθήματα με την αρχή της σχέσης σας. Και τότε τι γίνεται, θα ρωτήσει κάποιος. Αν δεν υπάρχει αγάπη, η σχέση διαλύεται. Μαζί της ξεχνιούνται οι αιώνιοι όρκοι, τα μεγάλα λόγια και όλος αυτός ο ενθουσιασμός της αρχής.
Αν δεις λοιπόν τα πράγματα ρεαλιστικά, χωρίς ηττοπάθεια ή διάθεση να εξωραΐσεις καταστάσεις που τελείωσαν, θα λέγαμε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος μύθος από το ότι:«οι άνθρωποι δεν ξεχνούν το πώς τους έκανες να νιώσουν». Οι άνθρωποι και ξεχνούν και πάνε παρακάτω, γιατί αυτή είναι η ζωή! Ίσως οι μόνοι που δεν ξεχνούν είναι όσοι ζουν με το παρελθόν και τις αναμνήσεις, αρνούμενοι να δουν την αλήθεια.
Γι΄ αυτό καλό είναι να κρατάμε “χαμηλά” την μπάλα, να μην ενθουσιαζόμαστε εύκολα και να οικοδομούμε σχέσεις σε γερά θεμέλια. Γιατί τελικά αυτό που μένει στο παρόν μας είναι το αληθινό!
