Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Ξέρεις, δεν είναι εύκολο να παραδεχτείς ότι θα έκανες ξανά τα ίδια λάθη. Οι άνθρωποι συνήθως θέλουμε να διορθώσουμε ό,τι μας πλήγωσε, να αλλάξουμε τις αποφάσεις που μας κόστισαν. Αλλά όταν μιλάω για εσένα, τα πράγματα αλλάζουν.
Ήσουν το σωστό μου λάθος. Ο άνθρωπος που με έκανε να χάσω την ισορροπία μου και να ανακαλύψω έναν κόσμο που δεν ήξερα ότι υπήρχε. Μαζί σου ένιωσα τα πάντα· τον πόνο, τη χαρά, την αγωνία, το πάθος. Ήσουν το ταξίδι που δεν θα ήθελα να μην έχω κάνει, ακόμα κι αν ο δρόμος είχε περισσότερες καταιγίδες από ό,τι μπορούσα να αντέξω.
Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα ξαναζούσα την πρώτη μας συνάντηση. Θα σε κοίταζα όπως τότε, με το ίδιο καρδιοχτύπι. Θα άγγιζα τα χέρια σου, έστω κι αν ήξερα ότι κάποια στιγμή θα τα αφήσεις. Θα διάλεγα ξανά να αγαπήσω κάθε σου ατέλεια, γιατί αυτές σε έκαναν αληθινό.
Ναι, θα έκανα ξανά τα ίδια λάθη. Θα έλεγα τις ίδιες λέξεις που δεν ήξερα πώς να μαζέψω. Θα έμενα, ακόμα κι όταν ήξερα ότι θα πονέσω. Γιατί εσύ ήσουν το ταξίδι μου. Και αν αυτός ο δρόμος με έφερε εδώ, στο σημείο που μπορώ να γράψω για εσένα, τότε δεν μπορώ να το μετανιώσω.
Όλοι λένε πως πρέπει να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Κι εγώ έμαθα. Έμαθα ότι το πιο μεγάλο λάθος θα ήταν να μην σε είχα ζήσει. Δεν μετανιώνω για τις πληγές, για τα δάκρυα, ούτε καν για τα βράδια που η μοναξιά μου φώναζε το όνομά σου. Γιατί μέσα από όλα αυτά, έμαθα πώς είναι να αγαπάς πραγματικά.
Κι αν κάποια μέρα γυρίσει ο χρόνος, να ξέρεις πως θα σε ερωτευτώ ξανά. Και πάλι. Και πάλι. Μέχρι να μην υπάρχει χρόνος για λάθη. Μέχρι να μην υπάρχει χρόνος για τίποτα άλλο, παρά μόνο για εμάς.
